กระรอกขนแดงเข้าใจความหมายของเสิ่นเฉียวอย่างเห็นได้ชัด แต่หลังจากรับข้าวปั้นไปแล้ว มันกลับไม่ได้กิน กลับยัดเข้าไปในกระพุ้งแก้มทันที
กระพุ้งแก้มข้างหนึ่งป่องตุ่ย ดูแล้วชวนขบขันไม่น้อย
“เจ้าตัวเล็ก อิ่มแล้วหรือ? หรือเสียดายไม่อยากกิน ตั้งใจจะเอากลับไปให้คนที่บ้านล่ะ?”
สติปัญญาของกระรอกขนแดงตัวนี้สูงจริง ๆ พอได้ยินเสิ่นเฉียวถาม มันก็เริ่มออกท่าทางไม้มือทันที
แต่เสิ่นเฉียวไม่เข้าใจว่ากระรอกขนแดงต้องการสื่ออะไร
เมื่อเห็นเสิ่นเฉียวทำหน้างุนงง กระรอกขนแดงก็เอียงหัวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระโดดขึ้นต้นไม้แล้ววิ่งหนีไป
“อ้าว ทำไมถึงหนีไปล่ะ?”
เห็นกระรอกขนแดงวิ่งจากไป เสิ่นเฉียวก็เสียดายอยู่บ้าง ที่สำคัญคือยังไม่ได้ลูบขนมันเลย!
ถึงจะน่ารักแค่ไหน แต่มันก็เป็นสัตว์กลายพันธุ์ เธอไม่กล้าเสี่ยงไปแหย่หนวดเสือหรอก
ไม่รู้ว่าคราวหน้าจะยืมตัวเจ้าตัวเล็กนี่มาได้อีกไหม เห็นชัดว่ามันเป็นนักกินตัวยง คราวหน้าถ้าเตรียมข้าวปั้นไปให้มากหน่อย บางทีมันอาจโผล่มาอีกก็ได้
แต่หินพลังงานสี่ก้อนที่ได้มาโดยไม่คาดคิดทำให้เสิ่นเฉียวดีใจมากจริง ๆ เรียกได้ว่าเป็นของขวัญที่หล่นมาจากฟ้า
กระรอกขนแดงจากไปแล้ว เสิ่นเฉียวก็ทำงานเก็บของต่อ
เธอเก็บลูกสนที่ร่วงอยู่บนพื้นจนหมดอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะมีกัมมันตรังสีต่ำหรือไม่ก็เก็บกลับไปทั้งหมด ค่อยเอากลับไปตรวจสอบทีหลัง
พอเก็บของบนพื้นเสร็จ เธอก็เริ่มหมายตาลูกสนที่อยู่บนต้นไม้
แต่เห็นได้ชัดว่านี่เป็นเรื่องยากมาก
ต้นสนกลายพันธุ์สูงกว่าก่อนหน้านี้ อย่างน้อยก็สูงเกิน 40 เมตรจากที่กะด้วยสายตา