เมื่อเห็นว่าเสิ่นเฉียวขึ้นมาไม่ได้ แถมยังจับตัวเองไม่ได้ กระรอกขนแดงก็เริ่มกินอย่างสบายใจ
ข้าวปั้นขนาดเท่ากำปั้นหายวับไปในเวลาไม่นาน ถูกกินลงท้องจนหมด
หลังกินเสร็จ กระรอกก็ไม่ได้จากไปไหน กลับจ้องเสิ่นเฉียวเขม็งด้วยดวงตากลมโตน่ารัก
เสิ่นเฉียวถูกมันจ้องจนขนลุก รู้สึกเหมือนกำลังตกเป็นเป้าหมาย
อะไรนะ?
ยังอยากหลอกให้เธอติดกับอีกหรือไง?
เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอก
เมื่อกี้เป็นแค่อุบัติเหตุต่างหาก!
แต่เพื่อหลอกล่อกระรอกขนแดงบนต้นไม้ให้ลงมา แล้วล้างแค้นที่ถูกมันปล้นไปเมื่อครู่ เสิ่นเฉียวจึงหยิบข้าวปั้นออกจากมิติส่วนตัวมากินอีกลูก
กินไปด้วย ชูข้าวปั้นยั่วมันไปด้วย
“แน่จริงก็ลงมาสิ!”
“หอมจัง อร่อยสุด ๆ ไปเลย!”
“อื้ม อร่อยจริง ๆ!”
กระรอกขนแดงได้กลิ่นอาหารก็อดใจไม่ไหวอยู่ก่อนแล้ว พอเห็นเสิ่นเฉียวยั่วมันไม่หยุด ก็พุ่งลงจากต้นไม้ตรงไปยังข้าวปั้น
เสิ่นเฉียวเบี่ยงตัวหลบได้ทันที แล้วตาข่ายดักปลาผืนหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้า คลุมกระรอกขนแดงไว้พอดี
ตาข่ายผืนนี้เสิ่นเฉียวถักเอง ตอนนั้นคิดว่าหากเจอแม่น้ำหรือทะเลสาบอีก จะได้ใช้จับปลา หรือคราวหน้าจะไปบ่อน้ำเล็ก ๆ แห่งนั้นก็ไม่ต้องใช้ลอบดักปลาเหมือนครั้งก่อน ใครจะคิดว่าแทนที่จะจับปลาได้ กลับจับกระรอกขนแดงมาได้ตัวหนึ่ง
“ฮ่า ๆ เจ้าตัวเล็ก คราวนี้ตกอยู่ในมือฉันแล้วสิ?”