เมื่อกลับถึงบ้าน เสิ่นเฉียวก็เริ่มก่อไฟทำอาหารทันที
มื้อค่ำยังคงเป็นเนื้อต้ม แต่คราวนี้มีขึ้นฉ่ายน้ำเพิ่มเข้ามา เนื้อวัวต้มกับขึ้นฉ่ายน้ำอร่อยกลมกล่อมอย่างที่คิดไว้
เธอหยิบมันฝรั่งหัวใหญ่ที่ซื้อจากเขตแลกเปลี่ยนก่อนหน้านี้ออกมา หั่นเป็นชิ้นแล้วต้มจนสุก กินเหลือก็เก็บเข้ามิติส่วนตัวไว้ วันไหนออกไปข้างนอกจะได้เอาไปกินด้วย
เสิ่นเฉียวซดซุปเนื้อวัวใส่ขึ้นฉ่ายน้ำไปพลาง แทะมันฝรั่งไปพลาง รู้สึกว่าตัวเองมีความสุขเหลือเกิน
อาหารแบบนี้ เธอได้กินก็แค่ตอนชีวิตก่อน ก่อนที่วันสิ้นโลกจะมาถึง หลังจากวันสิ้นโลกปะทุขึ้น แค่จะได้กินอาหารร้อน ๆ สักมื้อยังเป็นเรื่องที่เกินเอื้อม
ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะได้กินข้าวขาว และแทะหมั่นโถวขาวสักลูก
ข้าวสารกับแป้งในเขตแลกเปลี่ยนแพงเหลือเกิน แม้แต่ราคาข้าวโพดก็ทำให้คนธรรมดาต้องถอยหนี
ยิ่งไปกว่านั้น คนในดินแดนรกร้างส่วนใหญ่กินจุ ข้าวสารหนึ่งชั่งคงไม่พอให้กินสักมื้อด้วยซ้ำ รวมถึงเธอด้วย อาจเพราะร่างกายขาดไขมันอย่างหนักจึงหิวเร็ว แถมยังกินได้เยอะเป็นพิเศษ
แต่วันนี้เก็บเกี่ยวได้ไม่น้อย แถมเธอยังมีแต้มอยู่ในมืออีกมาก
เสิ่นเฉียวซื้อมาเองได้อยู่แล้ว แทนที่จะหวังว่าจะบังเอิญเจอระหว่างออกไปเก็บของ สู้ยอมจ่ายเงินเพิ่มเสียยังดีกว่า
เธอไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ตัวเองอดอยาก ยึดหลักว่าอะไรที่กินลงท้องไปแล้วถึงจะเป็นของตัวเอง แต้มที่ควรจ่ายก็ต้องจ่าย