อ๋ากว่างร้อนใจจนปวดหัวไปหมด
เขาคิดไม่ถึงว่าลิงนี่จะไปถูกใจง้าวสามง่ามธรรมดาๆ เข้า
ถ้ารู้แต่แรกก็ไม่เอามาโชว์ให้ดู
เห็นท่าทางของอ๋ากว่าง หนิวโม่หวังกับพวกที่เหลือสบตากัน
พวกเขารู้ดีถึงแผนการของพุทธศาสนา ถึงตอนนี้ก็ทำได้แค่เดินเข้าไป
"เฮ้ย พ่อมังกรแกนี่ไม่เอาไหนเอาซะเลย ไหนว่าเจ็ดน้องของฉันเป็นหนึ่งในเซียนทั้งเจ็ด แกเอาของกระจุกกระจิกมาล่อมันแบบนี้มันไม่แฟร์เลยนะ!"
"ใช่ ใช่! พ่อมังกร แกดูถูกพวกเราเซียนทั้งเจ็ดหรือไง? ถ้าเป็นแบบนั้นจริง พวกเราคงต้องไปเยี่ยมวังมังกรทะเลตะวันออกของแกสักหน่อยแล้วล่ะ!"
"ไม่ผิด พ่อมังกร รีบเอาของดีๆ ออกมาเถอะ อย่ามาเอาเศษเหล็กแบบนี้มาลวงเจ็ดน้องของฉัน!"
หนิวโม่หวังหันไปพูดกับอูคงเองด้วย: "เจ็ดน้องแกไม่รู้อะไร ง้าวสามง่ามนี่เป็นแค่อาวุธธรรมดาๆ ถ้าแกใช้มันติดตัวมันจะเสียชื่อเสียงเซียนทั้งเจ็ดของเผ่าปีศาจเรานะ!"
แต่อูคงกลับโบกมือ: "เอ๊า ปลาหมอตายเพราะปาก ฉันว่ามันเหมาะกับฉันก็พอ!"
อ๋ากว่างที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบเดินเข้ามา
"ท่านเซียนทั้งหลายกรุณาหายโกรธกันก่อน เมื่อกี้แค่ล้อเล่นเท่านั้น ข้าแค่หยอกท่านซุนเซียนเท่านั้นเอง!"
พูดจบเขาก็หันไปทางอูคง: "ท่านเซียนไม่รู้หรือ ข้าพอเห็นท่านเซียนก็คิดได้ว่าวังมังกรข้ามีสมบัติชิ้นหนึ่งที่เหมาะกับท่านซุนเซียนมาก!"
พูดจบเขาก็มองอูคงรอให้อีกฝ่ายต่อบท
แต่อูคงทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงเล่นง้าวสามง่ามอยู่อย่างนั้น