ปัง~!
หัวของหยางหลงร่วงลงพื้น ดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ดูเหมือนเขาจะไม่คิดว่าตัวเองจะพ่ายแพ้ได้อย่างน่าอับอายขนาดนี้
และหลังแสงขาวสังหารหยางหลง มันก็กลับเข้าไปในน้ำเต้าแดงทันที
ฉู่ยวี่กวาดมือครั้งใหญ่ เก็บน้ำเต้าแดงขึ้นมา
เพียงแค่โจมตีทีเดียว มีดบินจั้นเซียนก็กินพลังปราณของเขาไปเกือบหมด เขาไม่มีกำลังพอจะใช้มันอีกครั้งแล้ว
และในขณะนี้ บรรดาสมาชิกตระกูลหยางที่เห็นบรรพบุรุษที่พวกเขาบูชาเหมือนเทพถูกแสงขาวเส้นหนึ่งสังหาร ต่างก็ชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว
“ท่านบรรพบุรุษ!”
เพื่อให้บรรพบุรุษของพวกเขาบรรลุขั้น พวกเขาตระกูลหยางใช้ทรัพย์สมบัติที่สะสมมาร้อยปีไปเกือบครึ่ง
พวกเขาคิดว่าการบรรลุขั้นของหยางหลงคือจุดเริ่มต้นของความรุ่งเรืองของตระกูลหยาง ตระกูลหยางจะก้าวขึ้นเป็นตระกูลชั้นสองได้อย่างรวดเร็ว
แต่ไม่คิดว่า วันนี้จะต้องมาพ่ายแพ้ตายอยู่ที่นี่
ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ตระกูลอื่น ๆ ในเมืองหลวงก็ไม่รู้ว่าตระกูลหยางให้กำเนิดผู้แข็งแกร่งขั้นต้งซวี่ขึ้นมา
ส่วนฉู่ยวี่ไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเลย
เขาถือดาบในมือข้างเดียว ฟันออกไปหนึ่งครั้งอย่างสุดกำลัง ไม่ให้เวลาคนเหล่านี้ได้หนีแม้แต่น้อย
หลังดาบฟันผ่าน ศีรษะของคนตระกูลหยางทั้งหมดก็แยกจากร่าง
จนถึงวินาทีนี้ ฉู่เหยากับอีกคนถึงได้เดินเข้าไปใกล้
“พี่ใหญ่ ไม่เป็นไรใช่ไหม!”
ทั้งสองคนมองฉู่ยวี่ด้วยสายตาที่ซับซ้อนอย่างมากในตอนนี้
พวกเขาคิดว่าพี่ใหญ่ที่สามารถสังหารหยางหยวนหังขั้นเปาตันได้นั้นน่ากลัวมากแล้ว แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะยังประเมินความลึกลับของฉู่ยวี่ต่ำเกินไป