บนเขาหลิงซาน สองคนจุ่นถีและเจียอิ่นลุกขึ้นยืน มองส่งมังกรจูหลงจากไป แล้วกลับไปนั่งที่ของตน ต่างคนต่างเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
ท่าทีของเผ่ามังกรชัดเจนมาก ไม้เท้าทองคำคืออาวุธคู่กายของผู้ถูกกำหนดโดยสวรรค์เท่านั้น
และหากพุทธศาสนาต้องการได้ตัวผู้ถูกกำหนดโดยสวรรค์ ก็ต้องช่วยให้เขาได้มันมา
และหากต้องการได้มันมา ก็ต้องช่วยเผ่ามังกรสะสางหนี้สิน มิเช่นนั้นผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก
จี้อิ่นสวดพระนามพระพุทธเจ้าเนิ่นนาน สายตามองไปที่สระบุญกุศล
"น้องชาย ตอนนี้หนี้กรรมนี้ เราคงต้องแบกรับเองแล้วล่ะ!"
จุ่นถีพูดอย่างร้อนใจ: "ท่านพี่ นี่คือของสะสมหลายปีของพุทธศาสนาเรานะ หากใช้อีก คงไม่มีแม้แต่เงินเดือนจะจ่ายให้ลูกศิษย์แล้ว!"
จี้อิ่นถอนหายใจเบา ๆ: "แล้วน้องชายมีวิธีอื่นอีกหรือไง?"
จุ่นถีได้ยินดังนั้นก็พูดไม่ออก
นานทีเขาจึงพูด: "ข้ารู้แล้วท่านพี่ ข้าไปล่ะ!"
บนเขาขาวอวิ๋น หลังจากอูคงส่งเซียนทั้งเจ็ดกลับไปแล้ว ก็เริ่มฝึกฝนทันที
วันหนึ่ง เขาจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าม่านพลังป้องกันเขาสั่นไหว หัวใจกระตุกวูบ
เขาลืมตาขึ้นมาทันใด ยังไม่ทันได้ขยับตัว เงาร่างก็ถูกพลังลึกลับดึงหายไป
"อูคง!"
ได้ยินเสียงนี้ อูคงหัวเราะเย็นชาในใจ สุดท้ายก็ทนไม่ไหวสินะ
แต่เขาก็ยังแสร้งทำเป็นตื่นเต้นหันไปมอง เห็นผู้อาวุโสผูตี้กำลังมองเขาอยู่
"ผู้อาวุโส! ศิษย์ซุนเอ้อโก้วคารวะผู้อาวุโส!"