เขาสังเกตฉู่เหยา ขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็กำลังสังเกตเขาอยู่เหมือนกัน
ตอนนี้ฉู่เหยามั่นใจแล้วว่าฉู่ยวี่ไม่ได้ถูกวิญญาณอื่นสิงร่าง แต่แค่มีโอกาสพิเศษต่างหาก
"เริ่มสงสัยฉันแล้วเหรอ พี่ใหญ่ ฉันก็มีเหตุผลจำเป็นนะ ถ้าฉันบอกความจริง เราสามคนต้องตายหมดแน่ ฉันถึงขนาดไม่กล้าฝึกวิชาและพลังจากชาติก่อนเลย เรื่องนี้หวังว่าพี่จะเข้าใจ!"
ฉู่เหยาพูดตะกุกตะกัก จากนั้นก็หยิบยาผลัดกายเปลี่ยนกระดูกออกมาศึกษา
"พลังกฎเกณฑ์ช่างแข็งแกร่งมาก คนที่ปรุงยานี้เป็นแค่ระดับสามัญชน มหัศจรรย์เหลือเกิน พี่ใหญ่ไปเจอโอกาสพิเศษแบบไหนมากันแน่นะ!"
"แต่ยานี้สำคัญกับฉันมาก ถ้าหลอมร่างวิถีต้นกำเนิดได้ จะได้ขัดเกลาศักยภาพได้ดีขึ้น อนาคตจะได้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม!"
"พี่ใหญ่มีพลังคุกคามที่แข็งแกร่งอยู่บนตัว โอกาสของเขาไม่ธรรมดา ส่วนเสี่ยวเยียน ฉันต้องช่วยเขาเพิ่มอีกแรง!"
ฉู่เหยาดวงตาเป็นประกาย ริมฝีปากขยับเบา ๆ
ชาติก่อน เธออยู่ตัวคนเดียว เย็นชาและเป็นอิสระ หยิ่งทะนงดั่งหิมะ
แต่ไม่มีใครอยู่เคียงข้าง ความสูงส่งนั้นช่างหนาวเหน็บ สุดท้ายใจเธอก็อ่อนลง
ในที่สุด เธอมอบหัวใจให้ศิษย์และคนรัก แต่กลับถูกคนคิดร้าย ตีจนแทบวิญญาณสลาย วิญญาณกระจัดกระจาย
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอได้ลูกปัดเม็ดหนึ่งจากซากโบราณ ซึ่งคุ้มครองวิญญาณของเธอให้ได้เกิดใหม่ โลกนี้ก็คงไม่มีคนชื่อชิงเหยาจุนตี้อยู่อีกแล้ว