พอได้ยินแบบนั้น ฝูงลิงทั้งหลายก็เงียบกริบทันที
ลิงแก่เห็นดังนั้นก็พูดต่อ “จะฝึกเซียนแค่หาอาจารย์ที่ดีอย่างเดียวมันไม่พอ ตัวเองก็ต้องมีกระดูกแห่งการบำเพ็ญด้วย และกระดูกแบบนี้หายากยิ่งกว่าหนึ่งในหมื่น ฝูงลิงเรา คนที่มีความสามารถนี้ มีเพียงเขาเท่านั้น!”
พูดจบ เขาก็ชี้ไปทางลิงหินอูคงกลางอากาศ
เห็นแบบนั้น สายตาของลิงทั้งหลายก็ตกไปที่ตัวลิงหินด้วยความแปลกใจและพิศวง
ลิงแก่ฉวยโอกาสพูดต่อ
“ลิงหิน เจ้าอยู่บนยอดเขาฮวากั่วซานดูดซับพลังงานฟ้าดินมาทั้งปี ต้องมีพรสวรรค์ที่เหนือมนุษย์แน่ ๆ ถ้าเจ้าไปหาอาจารย์เรียนวิชา กลับมาได้ก็ต้องปกป้องวงศ์ตระกูลลิงเราได้!”
“ตอนนี้ ข้าอยากให้เจ้าออกทะเลไปหาอาจารย์เรียนวิชา พอเจ้าเรียนจบกลับมา ข้าก็จะยกตำแหน่งราชาลิงให้เจ้า เป็นไง?”
“เจ้าต้องแบกรับอนาคตของวงศ์ตระกูลลิงไว้ ให้ได้นะ!”
เพราะกลัวว่าลิงหินจะปฏิเสธ เขาถึงกับเอาความปลอดภัยและอนาคตของวงศ์ตระกูลลิงทั้งหมดมาข่มขู่!
แต่ที่น่าเสียดาย เขาทั้งดูถูกซุนหงอคง ทั้งประเมินความผูกพันที่ซุนหงอคงมีต่อวงศ์ตระกูลลิงสูงเกินไป
พอได้ยินแบบนั้น อูคงส่ายหน้าทันที “ไม่เอาไม่เอา! ออกทะเลมันอันตรายยังไงไม่รู้ ถ้าคลื่นซัดเรือล่ม ข้าต้องจมน้ำตายแน่ ๆ แถมข้าเกิดมาจากก้อนหิน ไหนมีหินก้อนไหนฝึกเป็นเซียนได้? ข้าไม่ไป! ข้าไม่ไป!”
คำพูดนี้ออกมา จุ่นถีก็โมโหจนด่าแม่แทบจะตายอีกครั้ง