ฉู่ยวี่ถลึงตาใส่ฉู่เยียน ก่อนจะหันไปมองฉู่เหยาด้วยความเวทนา
"เหยาเหยา การเป็นนักหลอมยานั้นถึงจะเป็นอาชีพที่ร่ำรวย แต่มันก็เหนื่อยมาก เธออย่าฝืนตัวเองเกินไปนัก มีพี่ใหญ่แบกไว้ให้เอง!"
ฉู่เหยาได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกอบอุ่นใจ แต่กลับยิ่งสงสารฉู่ยวี่มากขึ้นไปอีก
"พี่ใหญ่ เรื่องของเว่ยชิงหง พี่ไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหม?"
พอได้ยินคำนี้ ฉู่เยียนก็มองฉู่ยวี่ด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน
ต้องรู้ไว้ว่า ฉู่ยวี่กับเว่ยชิงหง เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เป็นรักแรกที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง
เขาคิดมาตลอดว่าฉู่ยวี่กับเว่ยชิงหงจะเติบโตแล้วแต่งงานกันมีครอบครัว
ตอนนี้เว่ยชิงหงทิ้งพี่ชายของเขาไป เขาก็ย่อมเป็นห่วงฉู่ยวี่
ฉู่ยวี่ได้ยินก็ยิ้มกว้างอย่างใจกว้าง: "ดูพี่ใหญ่ของพวกแกสิ ดูเหมือนคนมีเรื่องไหม? วางใจได้ พี่ใหญ่อย่างฉันไม่ใช่คนคิดไม่ตก ปล่อยวางไปนานแล้ว!"
ฉู่เหยาเห็นว่าฉู่ยวี่ไม่ได้แสร้งทำจริง ๆ จึงค่อยโล่งใจลงบ้าง
"พี่ใหญ่ วางใจได้ เว่ยชิงหงที่ทิ้งพี่ไป เป็นตัวเลือกที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของนาง สักวันหนึ่ง ฉันจะทำให้นางรู้เองว่า ตัวนางมันโง่เขลาแค่ไหน!"
ฉู่เหยามองฉู่ยวี่ด้วยสีหน้ามุ่งมั่น ดวงตาเปล่งประกายความมั่นใจอย่างแรงกล้า
ฉู่ยวี่เห็นดังนั้นก็เคาะหัวเธอเบา ๆ ก่อนจะลูบเหมือนตอนเด็ก ๆ
"พี่ใหญ่เชื่อใจพวกแก และพวกแกก็ต้องเชื่อใจพี่ใหญ่ด้วย!"
พูดจบ เขาก็หยิบขวดหยกสองขวดออกมายื่นให้
"พวกแกมีวาสนา พี่ใหญ่ก็มีวาสนาเหมือนกัน!"