จริงอย่างที่คิด ถ้าเขานั่งเงียบๆ อยู่บนเขาก็ไม่มีเรื่องสงบสุขหรอก
เปิดด่านกั้นออกมา ซุนหงอคงก็เห็นหนิวโม่หวัง ร่างคนหัววัวทันที
เขานั่งคร่อมสัตว์อสูรปีศาจต้านน้ำ สายพลังปีศาจแผ่ซ่านไปทั่ว จ้องซุนหงอคงด้วยสายตาเย็นชา
ตอนที่เขาประเมินซุนหงอคง อูคงก็ประเมินเขาอยู่เช่นกัน
จริงอย่างที่คิด ด้วยพลังเซียนทองคำมหาเทพยุคปลายของเขาในตอนนี้ มองออกในทันทีว่าระดับพลังของหนิวโม่หวังนั้นเทียบเท่ากับเขา
หรือแม้แต่จะพูดได้ว่าพลังของหนิวโม่หวังน่ากลัวยิ่งกว่า คือระดับเซียนทองคำมหาเทพขั้นสูงสุด
ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะเป็นหัวหน้าใหญ่แห่งเซียนทั้งเจ็ด พลังลึกซึ้งคาดเดาไม่ได้จริงๆ
แต่ตอนนี้หนิวโม่หวังกลับกดพลังของตัวเองไว้ที่ระดับเซียนทองคำไท่อี่ขั้นสูงสุด
"เจ้าเองก็คือซุนหงอคงสินะ เป็นเจ้าที่ส่งคนไปสั่งสอนเจ้าปีศาจปั่นโลกเพื่อนของข้า?"
พอได้ยินคำนี้ สายตาอูคงเปลี่ยนไป ใบหน้าลิงยิ้มออกมาทันที
"ท่านนี้คือหนิวโม่หวังสินะ ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว ข้าน้อยซุนหงอคง ไม่รู้มาก่อนจริงๆ ว่าท่านกับเจ้าปีศาจปั่นโลกมีความสัมพันธ์กัน ถ้ารู้ล่วงหน้าละก็ เห็นแก่หน้าพี่หนิวแล้ว ยังไงก็คงไม่ไปถือสาเขาหรอก!"
"ไม่ทราบว่าเจ้าปีศาจปั่นโลกบาดเจ็บหรือไม่? ข้าน้อยซุนหงอคงยินดีจะรักษาให้เขา และจะมอบวิชาหนึ่งให้เป็นการขอโทษ พี่หนิวคิดว่าเป็นอย่างไร?"
จุ่นถีที่แอบซ่อนอยู่ในที่มืดเห็นแบบนี้ ถึงกับโกรธจนกระทืบเท้าไม่หยุด
เขาชี้ไปที่ซุนหงอคงแล้วด่าทอเสียงดัง: "เด็กหนุ่มเช่นนี้ไม่คู่ควรที่จะร่วมคิดการใหญ่! ข้าสอนวิชาให้เจ้าก็เพื่อให้เจ้าออกไปสู้กับแดนเซียนตี้เจี้ย สร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง ไม่ใช่ให้เจ้าไปเป็นลูกไล่ให้ใครเขา!"