อูคงได้ยินคำพูดนั้น ก็ทำเป็นดีใจขึ้นมา: "โอ้? หากท่านเต็มใจไปสักรอบหนึ่ง ลิงน้อยคนนี้คงขอบคุณสุดชีวิต พอข้าฝ่าด่านสำเร็จ จะชวนท่านดื่มให้สุดเหวี่ยงแน่นอน!"
พระอรหันต์เต่าไท่จินตอนนี้ถึงกับอึ้งไปหมดแล้ว เริ่มไม่รู้จะทำยังไงดี
"ตอบตกลงไปสิ!"
จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ทำให้จิตวิญญาณของเขาที่ฝังรากฐานแห่งพระอรหันต์ต้องสั่นสะเทือน
เขารู้ทันทีว่าเสียงนั้นเป็นใคร
ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนน้ำเสียง: "เฮ้อ! จะให้เรื่องเดียวต้องรบกวนถึงสองคนได้อย่างไร? สหายซุนติดธุระอยู่ ข้ายินดีไปเอง!"
พูดจบ เขากลัวว่าอูคงจะเอาเรื่องนี้ไปให้คนอื่น จึงลุกขึ้นยืนทันที
"รีบไปเร็วเข้า ข้าขอตัวก่อน!"
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันที ซุนหงอคงเรียกยังไงก็ไม่หันกลับมา!
และทันทีที่พระอรหันต์เต่าไท่จินออกจากไป ก็ถูกพลังบางอย่างดึงไปยังมิติลึกลับแห่งหนึ่ง
เมื่อเห็นเงาคนข้างหน้า พระอรหันต์เต่าไท่จินก็รีบคำนับด้วยความตื่นเต้น: "นโมพุทธายะ คารวะพระผู้มีพระภาค!"
"ฟู่หู ครั้งนี้เพื่อแผนไซอิ๋วของเรา ลำบากเจ้าแล้ว!" จุ่นถียิ้มมองฟู่หู สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
ถูกเซียนศักดิ์สิทธิ์จ้องมองและชมเชยขนาดนี้ ต่อให้เป็นพระอรหันต์เต่าไท่จิน ตอนนี้ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
"เพื่อแผนการของพุทธศาสนา อาตมาไม่เสียดายอะไร ทว่าลิงตัวนี้ไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งสอน ไม่ทราบว่าพระองค์มีวิธีดี ๆ สอนอาตมาหรือไม่?"
"นี่คือเหตุผลที่เราตามหาเจ้า พระอรหันต์เต่าไท่จิน คราวนี้ไปเขาฮวากั่วซาน..."