เห็นดังนั้น อูคงก็ทิ้งผลไม้และสุราเลิศรสทันที พลางถอยหลังทั้งโบกมือ:“ไม่ได้! ไม่ได้! ข้าสู้มันไม่ได้ ข้ายอมแพ้ ข้ายกให้มันเป็นรองราชาลิง!”
พูดจบ เขาก็หาที่นั่งหินก้อนหนึ่ง หลบอยู่ข้างในไม่ยอมออกมา
จุ่นถีเห็นภาพนี้ โกรธจนแทบจะหัวใจวาย
ตอนนี้เขาแทบอยากจะลากเจ้าลิงหินนั่นออกมา ให้มันสู้กับลิงซื่อฉีสักตั้ง
ขี้แพ้!
ยังไม่ทันได้สู้ จะรู้ได้ไงว่าสู้ไม่ได้?
แต่ตอนนี้ ฝูงลิงส่งเสียงไชโยโห่ร้อง:“รองราชาลิง! รองราชาลิง!”
ลิงซื่อฉีได้ยินดังนั้น ก็ลุกขึ้นย่างกรายอย่างทะนงตัว แถมยังส่งสายตายั่วยุไปทางลิงแก่ตัวหนึ่งอีกด้วย
สุดท้าย ลิงซื่อฉีก็ได้เป็นรองราชาลิงถัดจากลิงแก่ และทำลายแผนการของจุ่นถีลงอย่างสิ้นเชิง
……
[ติ๊ง! ซุนหงอคงไม่ได้เป็นราชาลิงแห่งเขาฮวากั่วซาน เจ้าของร่างได้เปลี่ยนแปลงชะตากรรมอีกครั้ง ได้รับแต้มชะตา 500 แต้ม!]
ตั้ง 500 แต้ม!
ภายในหอหนังสือซานเม่ย ฉู่ยวี่ได้ยินเสียงนี้ ก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
แต่ที่อูคงปฏิเสธที่จะขึ้นครองบัลลังก์ราชาลิงนั้น เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ
เขาแทบจะการันตีได้เลยว่า ตอนนี้พวกสำนักพุทธคงโกรธจนกระโดดตีลังกากันไปแล้ว
แต่เรื่องพวกนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเขา
มองดูแต้มชะตา 500 แต้มนี้ เขาครุ่นคิดว่าจะทำการสุ่มต่อดีหรือไม่
ระหว่างนั้น ประตูหอหนังสือซานเม่ยก็ถูกผลักเปิดออก เห็นฉู่เยียนและฉู่เหยาในชุดนักรบเดินเข้ามา
“พี่ใหญ่!”
“เสี่ยวเยียน เหยาเหยา ไม่ได้เจอกันนานเลย!” ฉู่ยวี่มองน้องชายน้องสาวแล้วยิ้มอย่างอบอุ่น