สุดท้าย เขาที่จนหนทางก็ทำได้เพียงสะบัดแขนเสื้อจากไป ไม่สนใจอะไรอีกต่อไป
ส่วนอูคงที่ไร้เครื่องพันธนาการก็ปล่อยตัวเต็มที่เช่นกัน
ตอนกลางวันเขานอนหลับสบายในยามที่ผู้อาวุโสผูตี้แสดงธรรม ตกเย็นก็ไปเก็บลูกท้อที่เขาหลัง
แน่นอนว่า ระหว่างที่เงียบเชียบ เขาก็เก็บเมล็ดพันธุ์ยาวิเศษไปด้วย
เพราะเขาค้นพบว่า เขาสามารถเก็บเมล็ดพันธุ์ยาวิเศษเหล่านี้เข้าไปในพื้นที่ลึกลับในหัวของเขาได้
เขารู้ดีว่า หลังจากเข้าไปในหอหนังสือซานเม่ยแล้ว มีเพียงสิ่งของในพื้นที่ลึกลับนั้นเท่านั้นที่เขาสามารถนำออกมาได้
แน่นอน ไม่มีใครรู้ว่าอูคงฝึกฝนวิชาจิตแบ่งแยกได้สำเร็จอย่างเงียบเชียบ
แต่ละวันเขาดูเหมือนไม่แยแสต่อธรรมะอันยิ่งใหญ่ที่พู่ซูแสดงให้ฟัง แต่แท้จริงแล้ว ทุกค่ำคืนเขาจะแบ่งจิตไปสัมผัสธรรมะที่ผูตี้แสดง
เขาเคยอ่านนิยายแฟนฟิคเรื่องหนึ่ง รู้ว่าผูตี้แม้จะใช้เขา แต่เป็นเพราะกฎแห่งสวรรค์ อีกฝ่ายต้องสอนวิชาที่แท้จริงให้เขาอย่างแน่นอน
และเขาก็รู้ดีว่า วิชาเมฆกลิ้ง วิชาแปลงกายเจ็ดสิบสอง วิชาเซียนสวรรค์ชั้นสูง และวิชาพลังแปดเก้าเป็นเพียงวิชาพื้นฐานเท่านั้น
ธรรมะที่แท้จริงซ่อนอยู่ในคำสอนของอีกฝ่าย
แต่เขาไม่กล้าตั้งใจฟังจริง ๆ เพราะหากผูตี้เห็นว่าเขาฟังจริง ๆ เกรงว่าครั้งหน้าจะไม่สอนอีก
ถึงแม้เขาจะเยาะเย้ยเสียงแสดงธรรมมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่จิตใจของเขาก็กระจ่างแจ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ และระมัดระวังมากขึ้นด้วย
เขาดูไซอิ๋วมาแล้ว รู้ว่าโอกาสนี้มีเพียงเจ็ดปีเท่านั้น