พูดจบ อูคงก็รีบหยิบลูกท้อออกมาจากอกส่งให้ฉู่ยวี่ทันที
“พี่ชายฉู่ นี่เป็นลูกท้อที่ขึ้นบนต้นท้อหมื่นปีแห่งเขาฮวากั่วซานของข้า รสชาติหวานอร่อยมาก!”
“ตอนแรกข้าว่าจะเอาเข้ามาไม่ได้ ที่ไหนได้ แค่คิดนิดเดียวก็พบว่าต้นท้อนี้สามารถเก็บเข้าไปในจิตสำนึกของข้าได้ ก็เลยแอบเก็บไว้ไม่ยอมกิน ไหน ๆ ก็ไหน ๆ เอามาฝากพี่ชายฉู่เลย!”
ฉู่ยวี่ได้ยินดังนั้น ก็เผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย รับลูกท้อมาดู
เห็นเพียงมันมีขนาดเท่าแอปเปิล สีม่วงแดงทั้งลูก น่าลิ้มลองจนน้ำลายไหล
กลิ่นหอมโชยเข้ามาเป็นระลอก ชวนให้ผู้คนปรารถนา
ในหัวของฉู่ยวี่ เกิดความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาทันที
ท้อหยกม่วงหมื่นปี ต้องใช้ปราณวิญญาณก่อนฟ้าเท่านั้นถึงจะออกผล
ของล้ำค่าเช่นนี้ ในปัจจุบันได้หายสาบสูญไปนานแล้ว
คิดถึงพวกเจ้าลิงป่าแห่งเขาฮวากั่วซานที่กินของล้ำค่าเหล่านี้มาตลอดทั้งปี ฉู่ยวี่ก็รู้สึกเสียดายของสุดยอด
ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าลิงพวกนั้นจะเปิดสติปัญญาได้ หลังจากอูคงกลับไปสอนวิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พวกมัน ก็สามารถตั้งกองทัพเผ่าปีศาจขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว มาต่อกรกับทหารสวรรค์
กินของแบบนี้ทุกวัน ใครจะไปไม่สับสน
เห็นอูคงเข้าสู่สภาวะฝึกฝนแล้ว ฉู่ยวี่ก็ไม่รอช้า หาที่ทางนั่งลง เริ่มกินท้อทันที
กัดเนื้อท้อคำหนึ่งลงไป ปราณวิญญาณนับไม่ถ้วนก็เดือดพล่านในร่างกาย
จนกระทั่งกินเนื้อท้อหมดเกลี้ยง ปราณของฉู่ยวี่ก็พุ่งทะยานขึ้นสู่สรวงสวรรค์ ทั่วทั้งหอหนังสือซานเม่ยสั่นสะเทือน
เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ระดับพลังก็ได้ก้าวขึ้นมาถึงจุดสูงสุดของขั้นปรากฏการณ์ฟ้าแล้ว เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะถึงขั้นเปาตัน