หลังจากบ่นไปสักพัก เขาก็ทำได้แค่จ้องตาเขียวรอให้ซุนหงอคงตื่นแล้วเดินทางต่อ
แต่ลิงหินกลับทำเหมือนลืมภารกิจของตัวเอง ตื่นขึ้นก็กิน อิ่มแล้วก็วิ่งเล่นบนเขาย่อยอาหาร
“ลิงนี่มันจะไม่คิดไปขอวิชาแล้วหรือไง!”
สีหน้าของจุ่นถีดูแย่มาก เขารู้แล้วว่าลิงหินไม่มีใจจะเรียนวิชาเลยแม้แต่น้อย
กลางคืนมาเยือน
“ลิงหิน! ลิงหิน!”
ตอนที่อูคงงัวเงียอยู่ ก็เงยหน้าขึ้นไปเห็นลิงแก่อยู่ตรงหน้า จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา!
“ลิงแก่ เอ๊ะ! นายไม่ตายแล้วเหรอ? ทำไมกลับมามีชีวิตอีก!”
ลิงหินร้องเสียงหลง จากนั้นก็ถามด้วยความสงสัย
“ข้าตายแล้วจริง ๆ แต่ความยึดติดของข้ายังไม่จางหาย โลกใต้พิภพไม่รับ ข้าเลยกลับมาได้ เจ้าอยู่ที่นี่สุขสบายนัก แต่เจ้าลืมแล้วหรือว่าวงศ์ตระกูลลิงที่เขาฮวากั่วซานยังรอเจ้าออกไปเรียนวิชากลับมาปกป้องบ้านเกิด!”
อูคงได้ยินแล้วก็ส่ายหน้าช้า ๆ “ฉันไม่ได้ตกลงกับพวกเขา เป็นนายเองที่ตกลงไป ตอนนี้นายตายแล้ว จะมาเกี่ยวกับฉันอะไร ยังไงฉันก็ไม่คิดจะกลับไปอยู่ดี!”
จุ่นถีโกรธจนพูดไม่ออก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!
“ข้าไม่สน! ยังไงเจ้าต้องเรียนวิชากลับไปปกป้องวงศ์ตระกูลลิงให้ได้ ไม่เช่นนั้นข้าจะตามหลอกหลอนเจ้าไปเรื่อย ๆ จนกว่าเจ้าจะทำให้ความยึดติดของข้าสิ้นสุด!”
พูดจบ ลิงแก่ก็ตรงเข้ามารุมกระทืบลิงหินในความฝันทันที
“อ๊า!”
บนเขานิรนาม ลิงหินตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจกลัว