แต่เขากลับไม่สามารถลงมาด้วยตนจริงได้ ทำได้เพียงคิดหาทางอื่น
วันนี้ อูคงส่งเพื่อนสนิทหลายคนกลับไป กำลังจะกลับไปนอนหลับพักผ่อน
"ราชา! ราชา!"
ในเวลานี้ เสียงเรียกหนึ่งดังมา อูคงอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง แล้วก็หรี่ตาลงทันที
ผู้ที่มาเป็นลิงน้อยตัวหนึ่ง ไม่มีพลังฝึกฝนแม้แต่น้อย แต่กลิ่นอายของเขาฮวากั้วซานที่ติดตัวเขาอยู่นั้นกลับเข้มข้นจนผิดปกติ
"เจ้าเป็นใคร?" อูคงอาศัยฤทธิ์เหล้าถามออกไป แต่ในใจกลับหัวเราะเย็นชา
เขาฮวากั้วซานอยู่ที่ทวีปตงเชิ่งโจว ส่วนเขาขาวอวิ๋นที่เขาอยู่ตอนนี้ตั้งอยู่บริเวณชายแดนทวีปซีหนิวเฮ่อโจว ลิงตัวหนึ่งที่ไร้พลังฝึกฝน แต่เต็มไปด้วยพลังปราณ สามารถเดินทางมาถึงที่นี่ได้ มันช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
ก็เหมือนกับเด็กธรรมดาคนหนึ่งเข็นรถทองคำเดินอยู่ในย่านชุมชนผู้ยากไร้
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเดามานานแล้วว่าพวกนั้นจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ ดังนั้นจึงตั้งอาคมป้องกันไว้ที่เชิงเขาตั้งแต่เนิ่น ๆ
หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา โดยทั่วไปแล้วสิ่งมีชีวิตธรรมดาไม่สามารถเข้าไปได้เลย
แต่อีกฝ่ายกลับเข้ามาได้ ทั้งที่เขาไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ
สถานการณ์แบบนี้ ถ้าบอกว่าไม่มีความผิดปกติ นั่นแหละคือการหลอกผี
"ราชา ท่านลืมไปแล้วหรือ ข้าคือโหวจิ่ว ในเขาฮวากั่วซาน พวกเราเคยดื่มเหล้าด้วยกันหลายมื้อ!"
อูคงแสดงท่าทางเหมือนเพิ่งนึกได้ทันที "โอ้! ใช่เจ้านี่เอง เอ๊ะ แล้วเจ้าเรียกข้าว่าราชาทำไม ข้าไม่เคยพูดเลยสักครั้งว่าจะเป็นราชาตัวนี้!"