"อา เสี่ยวเทานะ..."
หวังหู่เฉินส่งเสียงร่ำไห้โหยหวนน่าสะพรึงกลัว พุ่งเข้าไปกอดศพหัวโล้น ร่ำไห้ปานจะขาดใจ ร้องไห้จนแทบสิ้นสิ!
เขาเสียใจแล้ว!
เขาไม่น่าต่อรองกับถังจ้านเลย!
เขาไม่คิดเลยว่าจะฆ่ากันจริง และฆ่าอย่างเด็ดขาด ไม่ให้โอกาสเขาได้เสียใจเลยสักนิด!
"ข้าเพิ่งฆ่าคนตระกูลหวังไปคนเดียว เจ้าก็ทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้ ตอนที่พวกเจ้าฆ่าคนตระกูลถังทั้งตระกูล ความเจ็บปวดของข้ามากกว่าของเจ้าในตอนนี้เป็นพันเท่าหมื่นเท่า และยังคงอยู่มานานถึง 16 ปีด้วย!?"
น้ำเสียงของถังจ้านเยือกเย็น ไม่มีอารมณ์ใดๆ เลย:
"ส่งรายชื่อพันธมิตรล้มถังมา ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด!"
"เจ้าฝันไปเถอะ!"
หวังหู่เฉินเงยหน้าขึ้น มองถังจ้านด้วยดวงตาสีแดงก่ำด้วยความโกรธ สีหน้าดุร้ายตะโกนว่า:
"เจ้าฆ่าหลานข้า แล้วยังจะมารายชื่อพันธมิตรล้มถังจากมือข้าอีก ไม่มีทาง!"
"ข้าชื่นชมความเด็ดเดี่ยวของเจ้า ขอให้เจ้าเด็ดเดี่ยวอย่างนี้ต่อไปเถอะ!"
มุมปากของถังจ้านยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา หันไปมองกุ้ยตี้ สั่งว่า:
"จับคนตระกูลหวังทั้งหมดมาที่นี่ ข้าจะฆ่าพวกเขาต่อหน้าหวังหู่เฉินทีละคน ฆ่าไปจนกว่าหวังหู่เฉินจะยอมส่งรายชื่อ!"
"รับคำสั่ง!"
กุ้ยตี้หยิบโทรศัพท์ออกมาทันที เตรียมส่งคำสั่งของถังจ้าน!
"อย่า..."
หวังหู่เฉินตกใจร้องลั่น ไม่กล้าเด็ดเดี่ยวต่อไปอีกแล้ว หวาดกลัวว่า:
"อย่า อย่าฆ่าครอบครัวข้า ข้าจะบอก ข้าจะบอก..."
เพื่อครอบครัว ในที่สุดเขาก็ยอมอ่อนข้อแล้ว!
"ว่า!"
ถังจ้านพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น!