"นาย… นายฆ่าหวังหลินไปแล้วจริง ๆ เหรอ?"
หวังหู่เฉินลุกพรวดขึ้น จ้องเขม็งไปที่ถังจ้านพลางเอ่ยถาม
"ไม่ใช่แค่หวังหลิน ยังมีจั่วชิงหยางกับทหารรับจ้างทั้งหมดอีก ตายหมดทุกคน หวังหลินตายอย่างน่าสมเพชที่สุด เพราะข้าหั่นมือหั่นเท้าทิ้ง เขาเจ็บจนขาดใจตาย น่าสังเวชจริง ๆ เสียงร้องโหยหวนนี่ดังสนั่นเลยทีเดียว…" ถังจ้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
"แก…"
หวังหู่เฉินตาลาย แทบจะเป็นลมล้มพับ ความเจ็บปวดรวดร้าวจากการสูญเสียบุตรทำให้เขาเดือดดาลคำราม
"ถังจ้าน ไอ้ชาติหมา แกกล้าทรมานฆ่าลูกข้า ข้าจะเชือดแก!"
พูดจบก็ตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปฆ่าถังจ้าน ทว่าหัวโล้นเร็วกว่า!
"กล้าฆ่าพ่อข้า ไปตายซะ!"
หัวโล้นชูปืนจ่อขมับถังจ้าน เตรียมลั่นไก!
"เพี๊ยะ!"
เย่าฮองกำลังจะลั่นกระสุน แต่กลับเห็นถังจ้านฟาดฝ่ามือเข้าเต็มใบหน้าของหัวโล้น เสียงเย็นเยียบ
"กล้าเอาปืนจ่อข้า หาเรื่องตายชัด ๆ!"
ฝ่ามือนี้รุนแรงเกินไป ฟาดจนหัวโล้นลอยหวือกลางอากาศ กระเด็นออกไปหลายเมตร ชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ อ้าปากพ่นเลือดสดพรวดใหญ่!
"สวย!"
เย่าฮองตาเป็นประกาย นางรู้อยู่แก่ใจว่าถังจ้านจะไม่ยอมนั่งรอความตาย เพียงแต่ต่อไปเมื่อเผชิญหน้ากับกุ้ยตี้และกองกำลังของตำหนักเซินหลัวที่มากมายมหาศาล เกรงว่าจะต้องเอาชีวิตเข้าแลกแล้ว!
"เสี่ยวเทา…"
หวังหู่เฉินคาดไม่ถึงว่าถังจ้านจะกล้าตบหัวโล้นในสถานการณ์เช่นนี้ ตั้งสติได้จึงรีบวิ่งไปประคองหัวโล้นด้วยความรวดร้าวใจ
"เสี่ยวเทา เสี่ยวเทาไม่เป็นไรนะ อย่าทำให้ปู่ตกใจกลัวไปหน่อยเลย…"
"ปู่ ฆ่ามัน ฆ่ามันล้างแค้นให้พ่อข้าด้วย…" หัวโล้นร้องไห้ตะโกนลั่น!
"ได้ ปู่จะล้างแค้นให้พ่อของหลาน ปู่จะล้างแค้นให้พ่อของหลานเดี๋ยวนี้แหละ!"
หวังหู่เฉินหันไปมองกลุ่มชายชุดดำด้วยความโกรธแค้น กระโดดตัวลอยอย่างบ้าคลั่ง