เย่าฮองยืนนิ่งราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ สีหน้านางตื่นตระหนกและงุนงงจนหาที่เปรียบไม่ได้!
นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าถังจ้านจะรู้จักนางถึงเพียงนี้ แม้กระทั่งความลับเรื่องนางใช้เงินซื้ออันดับก็ยังรู้!
แต่ปัญหาคือ นางไม่เคยมีสัมพันธ์ใดกับถังจ้านมาก่อน เขารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไรกัน?
“เจ้านั่นแหละคือพวกไม่มีฝีมือ เสแสร้งหลอกคนอื่น...”
เมื่อได้สติ เย่าฮองโมโหจนหน้าแดงด้วยความอับอาย รีบวิ่งตามถังจ้าน พร่ำบ่นไม่หยุดราวกับปืนกลที่เพิ่งถูกยิงกระสุนครึ่งตัน:
“ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเองสักวัน และจะให้เจ้าได้รู้ว่าฝีมือที่แท้จริงเป็นเช่นไร ถึงเวลาอย่าคุกเข่าพร้อมน้ำมูกน้ำตาขอร้องให้ข้าปล่อยก็แล้วกัน...”
“หุบปาก!”
ถังจ้านถูกเย่าฮองร่ายยาวจนปวดหัวไปหมด สองมือก็จับเอวคอดบางของนางไว้แน่น:
“ถ้าเจ้าพูดอีกสักคำ ข้าจะลงมือกับเจ้าตอนนี้เลย!”
เย่าฮองตกใจจนรีบปิดปากเงียบสนิท!
ตลอดทางไร้เสียงพูดใด ๆ ทั้งสองเดินออกจากศาลบรรพชนตระกูลถัง มายืนริมถนนเพื่อรอเรียกแท็กซี่!
ทันใดนั้นถังจ้านก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองไม่ได้พกเงินมา เขารู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย:
“ข้าลืมพกเงินมา เจ้ายืมข้าหน่อยได้ไหม? แค่ 100 หยวนก็พอ!”
“ท่านเป็นถึงจ้าวตำหนักเซินหลัวผู้เกรียงไกร กลับไม่มีเงินหรือ?” เย่าฮองถาม
“ตำหนักเซินหลัวร่ำรวยมาก หลายปีมานี้ตำหนักเซินหลัวออกรบทั้งเหนือใต้ อาศัยการตีกินและกลืนกินกองกำลังอื่น สะสมทรัพย์สมบัติไว้มหาศาล หลังจากนั้นก็ก่อตั้งบริษัทและลงทุนต่าง ๆ ตอนนี้ทรัพย์สินรวมของตำหนักเซินหลัว มากกว่ามหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกแน่นอน;”