"โอ้?!"
มองดูคุณนายแปดศอกที่รวมร่างขึ้นมาใหม่ตรงหน้า สายตาของหลินเอินไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความแปลกใหม่อย่างเข้มข้น
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตสิบแปดปีที่เขาเจอภัยพิบัติที่ยังมีชีวิต เต้นไปมาได้ และส่งเสียงดังได้
ภัยพิบัติที่เขาเคยเห็นในอดีต ล้วนเป็นเพียงซากศพที่เหลือหลังจากการกวาดล้างของทีมพิพากษา สิ่งมีชีวิตภัยพิบัติระดับสูงที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นหายากจริง ๆ
เขาพูดกับสุนัขดำตัวใหญ่ที่กำลังกระวนกระวายอยู่ใกล้เท้าอย่างเรียบเฉย
"ปัวฉี ออกไปกินข้าวนอกบ้านเถอะ"
กฎข้อที่สามของภัยพิบัติแห่งสหพันธ์ทางช้างเผือก เป็นกฎเหล็กที่ใคร ๆ ก็รู้จักกันดี
[มีเพียงเกินมนุษย์เท่านั้น จึงจะลบภัยพิบัติได้!]
อาวุธความร้อน?
หรือการโจมตีด้วยฟิสิกส์อะไรพวกนั้น ล้วนเป็นเพียงมายา มีเพียงพลังแห่งลำดับขั้นเท่านั้น ที่จะสามารถทำลายภัยพิบัติได้อย่างแท้จริง
ได้รับคำสั่ง
ขนดำทั่วตัวของปัวฉีแผ่กางเล็กน้อย หมุนตัวอย่างเงียบเชียบ ชำนาญในการพุ่งทะลุรูสุนัขที่มุมกำแพงออกไป ท่าทางคล่องแคล่วและเย่อหยิ่ง
คุณนายแปดศอกนอกประตูกำลังจ้องกล้องวงจรปิดอย่างจดจ่อ
เต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกมนุษย์ล้อเล่น แต่ในวินาทีถัดมา ก็เห็นสุนัขดำธรรมดา ๆ ตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากรูสุนัขที่มืดมิด
คุณนายแปดศอก: "???"
รูม่านตาสีดำกลวงเบิกค้าง ใบหน้าซีดขาวเต็มไปด้วยความไร้สาระและความอัปยศสุดขีด
นางเป็นภัยพิบัติขั้นสองของแท้
เดินเตร่ในเมืองเพื่อล่ามนุษย์ ต่อให้เป็นเกินมนุษย์ระดับต่ำเจอนาง ก็ต้องหลบหลีกอยู่ห่าง ๆ!
ผลปรากฏว่ามนุษย์คนนี้ ระเบิดใส่นางไม่ work ยังไม่พอ กลับส่งสุนัขบ้านมา duel กับนาง?
นี่คือการไม่ใส่เกียรติของภัยพิบัติไว้ในสายตาเลย!
ชั่วพริบตา ความโกรธที่สะสมไว้ก็ทะลุขีดจำกัดไปอย่างสิ้นเชิง
หมอกดำเย็นยะเยือกรอบตัวของคุณนายแปดศอกปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง
กลิ่นอายภัยพิบัติขั้นสองที่อัดอั้นถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่เหลือซาก อากาศก็เย็นเฉียบถึงกระดูก จ้องเขม็งไปที่สุนัขดำตัวใหญ่ตรงหน้า
ในขณะที่นางกำลังจะใช้ฝ่ามือทุบสุนัขที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงตัวนี้ให้ตาย
"โฮ่ง..."
ปัวฉีฝั่งตรงข้าม แย้มปากอย่างมีมนุษยธรรม ดึงรอยยิ้มเยาะเย้ยที่บิดเบี้ยวออกมา
ไม่ต้องสะสมพลังปูทางอะไรทั้งนั้น
เขี้ยวสุนัขสีดำกางออกเล็กน้อย แสงเรืองรองว่างเปล่าที่ลึกลับก่อตัวและพุ่งออกมาจากลำคอ
ฉึบ!
พลังว่างเปล่าที่ไร้เสียงทะลุหมอกดำในชั่วพริบตา มุ่งเป้าไปที่ร่างของคุณนายแปดศอกอย่างแม่นยำ
วินาทีถัดมา เหตุการณ์ที่ทำให้หนังหัวชาเกิดขึ้นทันใด!
ร่างภัยพิบัติของคุณนายแปดศอกที่ภาคภูมิใจและสามารถรักษาตัวได้อย่างรวดเร็ว หน้าอกบริเวณจุดสำคัญที่สุด เกิดเป็นรูดำขนาดมหึมาที่น่ากลัวระเบิดออกมา ทะลุทะลวงทั้งด้านหน้าและด้านหลัง พลังหยินต้นกำเนิดรั่วไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง!
"เอ๋?!?!"
นางแข็งทื่ออยู่กับที่ ความเจ็บปวดและความตกใจสุดขีดกลืนกินจิตใจในทันใด
สิ่งที่ทำให้นางสิ้นหวังที่สุดคือ
พลังที่วนเวียนอยู่รอบบาดแผล ปิดกั้นการซ่อมแซมต้นกำเนิดของนางอย่างตายตัว!
บาดแผลที่เมื่อก่อนหายในชั่วพริบตา ตอนนี้กลับไม่มีวี่แววจะสมานเลยแม้แต่น้อย พลังต้นกำเนิดไหลวนหายไปอย่างรวดเร็ว
เกินมนุษย์!
สุนัขตัวนี้เป็นเกินมนุษย์! ยังเป็นขั้นสามอีกด้วย!
ท่ามกลางความตกใจ
แสงดำรอบตัวปัวฉีพลุ่งพล่าน ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตัวใหญ่โตขึ้นทั้งวง
รอบกายแผ่ซ่านพลังอำนาจอันดุดัน ที่กลืนกินทุกสิ่ง
"คำราม!"
มันเงยหน้าอ้าปากอีกครั้ง เกลียวหมุนสีดำค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างปาก
ฉุดรั้งทุกสิ่งรอบข้าง พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวที่กลืนกินทุกอย่างแผ่กระจายปกคลุมไปทั่ว
"ความสามารถในการกลืนกินแบบนี้ พลังอำนาจระดับนี้... อาจารย์เทพสุริยกลืน [คงฟ้า]?!"
เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้นทันใด
ภายใต้การฉีกกระชากของเกลียวหมุนกลืนกิน ร่างของคุณนายแปดศอกพร้อมด้วยต้นกำเนิดถูกกลืนกินทำลายอย่างสิ้นเชิง ในชั่วพริบตาก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เมื่อคลื่นลมสงบลง ปัวฉีค่อย ๆ หดพลังอำนาจรอบกาย ร่างกลับคืนสู่สภาพปกติ
มันเดินไปด้านหนึ่ง คาบไม้จิ้มฟันเส้นเล็ก ๆ มาจากที่ไหนไม่รู้
คาบไว้ที่ปากอย่างสง่างาม ค่อย ๆ ทำความสะอาดฟัน ท่าทางอิ่มหนำสำราญ
และในเวลานี้เอง
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในความคิดของหลินเอิน ทำลายความเงียบสงัดที่มีมายาวนาน
[ผู้เล่นที่เคารพ ระบบเปิดใช้งานสำเร็จ!]
[ยินดีด้วยผู้เล่นที่ฆ่าภัยพิบัติขั้นสองโดยอ้อม ได้รับค่าประสบการณ์ 49 แต้ม!]
[ตรวจพบสถานะผู้เล่นผิดปกติ ต้องการเริ่มการตรวจสอบอย่างครอบคลุมหรือไม่?]
รูม่านตาของหลินเอินหดตัวลง ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น
มาแล้ว!
สิบแปดปีเต็ม เขารอคอยอย่างสุดหัวใจ ระบบตัวช่วยชีวิตที่เฝ้าฝันถึง ในที่สุดก็ปรากฏตัว!
แทบไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาตอบในใจทันที
"ได้!"
หลังความเงียบช่วงสั้น ๆ เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[การตรวจสอบเสร็จสมบูรณ์]
[ต้องการดูแผงตัวละครส่วนตัวหรือไม่?]
"ต้องถามด้วยหรือ ไส้เปิดเลย"
หลินเอินกลั้นความตื่นเต้นแล้วเร่งเร้า
วินาทีถัดมา ข้อมูลชัดเจนทีละบรรทัดปรากฏขึ้นในจิตสำนึก
[ผู้เล่น: หลินเอิน]
[ระดับแดน: ไม่มี]
[ค่าประสบการณ์: 49]
[สถานะ: มีคุณภาพ]
[ลำดับขั้น: 001 ผู้เล่น, 009 จ้าวแห่งโอสถมาร (ผนึก)]
สีหน้าดีใจของหลินเอินแข็งทื่อในทันที สมองเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
ลำดับขั้น?
ตัวเองมีสองลำดับขั้นงั้นหรือ? แล้วที่สำคัญ จ้าวแห่งโอสถมารยังมีคำว่าผนึกเขียนกำกับอยู่ด้วย?
เขารีบถามในใจทันที
"ตูดระบบ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ อธิบายให้ชัดเจนที"
[ได้รับทราบ!]
[ผมจะบอกคุณด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมา ง่ายที่สุด โค้งน้อยที่สุด จริงใจที่สุด ไม่ประจบสอพลอที่สุด...]
[ผู้เล่นที่เคารพ ลำดับขั้น 009 จ้าวแห่งโอสถมารของคุณ ตอนนี้อยู่ในสถานะถูกผนึกอย่างสมบูรณ์]
หลินเอินเบิกตากว้าง
"อะไรนะ??? ลำดับขั้นที่ดีงาม ทำไมถึงถูกผนึก?"
[ระบบไม่ทราบที่มาของการผนึกนี้]
หลินเอินเริ่มงุนงง
"ก็คือนายเป็นระบบที่ผูกกับฉันไม่ใช่เหรอ จะไม่รู้ได้ยังไง?"
[ขอแก้ไข: ผมไม่ใช่ระบบจากภายนอก แต่เป็นความสามารถที่มาจากลำดับขั้น 001 ผู้เล่น]
"พูดสั้น ๆ พูดง่าย ๆ"
[ในฐานะลำดับขั้นผู้เล่นเพียงหนึ่งเดียว หลังตื่นขึ้นจะสร้างฟังก์ชันเสริมขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ซึ่งก็คือระบบที่คุณรับรู้ได้]
หลินเอินเข้าใจโดยทันที
สรุปว่าสิ่งที่เขารอคอยสิบแปดปีมีอยู่ตลอด เพียงแต่รูปแบบต่างจากที่คิดไว้ ระบบที่เรียกว่านั้น ก็คือส่วนหนึ่งของลำดับขั้นของตัวเอง
เขารีบถามต่อ
"แล้วทำไมเพิ่งจะเปิดใช้งานตอนนี้ล่ะ?"
[เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: สะสมค่าประสบการณ์]
หลินเอินได้ยินก็เงียบไป
สามปีก่อนลำดับขั้นจ้าวแห่งโอสถมารถูกผนึกอย่างลึกลับ เขากลายเป็นคนธรรมดาโดยสิ้นเชิง
ไม่สามารถฆ่าภัยพิบัติได้ ไม่ได้รับค่าประสบการณ์แม้แต่น้อย ระบบที่เกิดจากลำดับขั้นจึงเงียบงันมาตลอด
วันนี้อาศัยปัวฉีลงมือ ในที่สุดก็ได้ค่าประสบการณ์ อุปสรรคชั้นนี้จึงถูกทำลายลงได้ในที่สุด
"แล้ว ตูดระบบ วิธีการเปิดใช้งานแบบนี้มันต้องพึ่งการเล่นกลเกินไปหน่อย มีความสามารถอื่นอีกไหม สรุปมาสั้น ๆ"
"มี มีผู้เล่นบางคน..."
[ในฐานะระบบ แน่นอนว่าต้องมีความสามารถมากกว่าหนึ่ง! รวมทั้งหมดมีความสามารถเก้าอย่าง ล้วนเป็นความสามารถที่แข็งแกร่งในเวอร์ชันปัจจุบัน!]
[………]