[เรียนท่านผู้เล่น……]
[ศูนย์รวมปฐมภูมินิยม: ลำดับขั้นถูกแปรรูปเป็นระบบด้วยตัวมันเอง!]
[โลกสุญญากาศกักเก็บ: พื้นที่เก็บของส่วนตัวสำหรับจัดเก็บสรรพสิ่ง ไร้ความเสียหาย!]
[วิสัยทัศน์ข้อมูล: วิเคราะห์ข้อมูลเป้าหมาย ดูแถบเลือดของศัตรูและพวกเรา!]
[ช่องเคลือบยุทธภัณฑ์: สวมใส่ได้ในคลิกเดียว สลับเปลี่ยนชุดอุปกรณ์ได้อิสระ!]
[แยกกายจำลอง: สร้างร่างแยก เติบโตและเคลื่อนไหวได้ด้วยตัวเอง!]
[วิญญาณธำรงนิรันดร์: ร่างแยกที่ล่มสลายสามารถหล่อหลอมใหม่ได้ไม่จำกัด!]
[โลกแปลงเป็นประสบการณ์: ฆ่าเป้าหมายได้รับค่าประสบการณ์!]
[ยกระดับวิทยายุทธ์: ใช้ประสบการณ์ เสริมความแข็งแกร่งทักษะและความสามารถ!]
[ตลาดค้าแห่งห้วงมืด: เปิดตลาดซื้อขาย แลกเปลี่ยนสิ่งของนานาชนิด!]
“ซือ……”
หลังจากอ่านแผงระบบจบ หลินเอินก็อดสูดลมหายใจเย็นๆ ไม่ได้
จากนั้นก็สรุปอย่างรวดเร็ว
“ผู้ช่วยเอไอโต้วเป่า, พื้นที่เก็บของ, เห็นแถบเลือด, เปลี่ยนชุดในคลิกเดียว, สร้างไอดีรอง, ไอดีรองฟื้นคืนชีพไม่จำกัด, อัพระดับด้วยประสบการณ์, เสริมทักษะ, แลกของในร้านค้า……”
พูดถึงตรงสุดท้าย
สีหน้าของหลินเอินค่อยๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นพิกล
“ทำไมรู้สึก……”
“มันดูไม่ค่อยดีอย่างงั้นนะ?!”
เจ้านี่ดูยังไงก็ไม่ใช่ลำดับขั้นที่จริงจัง
คนอื่นที่เป็นเหนือมนุษย์กว่าจะปลุกความสามารถได้หนึ่งอย่างแทบเอาชีวิตไม่รอด
ฝ่ายตัวเองนี่เริ่มเล่นเกมเลย
แถมยังเป็นแบบมีโปรแกรมช่วยอีกต่างหาก
จากนั้น
หลินเอินกลับมายังห้องรับแขกของบ้านพัก เปิดประตูออกไป
“ปัวฉี ออกไปเดินเล่นหน่อย”
“โฮ่ง!”
หมาตัวดำที่เพิ่งกินมื้อดึกเสร็จดูสดชื่น กระดิกหางวิ่งออกไปนอกประตู
จนกระทั่งปัวฉีจากไป
หลินเอินถึงหันกลับมาให้ความสนใจกับระบบอีกครั้ง
“ระบบ”
“ในเมื่อแกเปิดใช้งานแล้ว งั้นตอนนี้ฉันฝึกบำเพ็ญได้แล้วใช่ไหม?”
[เรียนท่านผู้เล่น แน่นอน!]
คำตอบของระบบไม่ลังเลแม้แต่น้อย
แต่เพียงวินาทีถัดมา
สีหน้าของมันก็เปลี่ยนทันใด
[แต่ จากที่ระบบคาดการณ์ไว้]
[จากสถานการณ์ปัจจุบันของท่านผู้เล่น หากเปิดเผยการมีอยู่ของลำดับขั้นระดับสูงออกไปโดยตรง……]
[เป็นไปได้อย่างยิ่งที่จะถูกกลุ่มอำนาจลึกลับจ้องเล่นงานและกลั่นแกล้ง]
“จริงด้วย”
หลินเอินพยักหน้าเล็กน้อย
สามปีก่อน
อัจฉริยะหนุ่มในอดีต ลำดับขั้น[จ้าวแห่งโอสถมาร]ของตัวเองถูกผนึกอย่างลึกลับ
พ่อกับแม่แทบจะพลิกทั้งสหพันธ์เพื่อหาคนทำ
ผลปรากฏว่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครอยู่เบื้องหลัง
ตอนนี้ถ้าจู่ๆ ฟื้นพลังเหนือมนุษย์ขึ้นมา
ก็ไม่ต่างอะไรกับการยื่นหัวเข้าไปในกับดักเอง
คิดถึงตรงนี้
หลินเอินก็เริ่มระวังตัวทันที
“แล้วยังไงต่อ?”
“แกมีข้อเสนออะไรไหม?”
[เรียนท่านผู้เล่น เพื่อจุดประสงค์นี้ ระบบจะแนะนำแนวทางการเติบโตที่ตรงไปตรงมาที่สุด ปลอดภัยที่สุด แอบซ่อนไว้ได้ดีที่สุด และเหมาะสมกับตัวตนของท่านผู้เล่นที่สุด!]
[เริ่มการความสามารถ……]
[แยกกายจำลอง!!!]
[ร่างแยกที่ท่านผู้เล่นสร้างขึ้นสามารถแบ่งปันระดับการบำเพ็ญและความก้าวหน้ากับร่างหลักได้!]
[ในฐานะร่างกายที่แตกแขนงออกไป ร่างแยกก็สามารถใช้ฟังก์ชันเสริมของระบบได้เช่นกัน!]
[ต่อให้ร่างแยกล่มสลาย ก็ยังหล่อหลอมใหม่ได้ไม่จำกัด!]
[ความเสี่ยงต่ำมาก ผลตอบแทนสูงมาก!]
[เรียกได้ว่าเป็นความสามารถที่จำเป็นสำหรับการอยู่บ้านเดินทาง ฆ่าคนปล้นของ สำรวจซากโบราณ ก่อภัยพิบัติ!]
“โอ้?!”
ดวงตาของหลินเอินเป็นประกายขึ้นมาทันที
เดิมทีเขานึกว่าร่างแยกที่ว่าเป็นแค่การสร้างหุ่นเชิดง่ายๆ
ไม่คิดว่ามันจะมีคุณค่าขนาดนี้
แบ่งปันระดับการบำเพ็ญ
แบ่งปันความก้าวหน้า
แถมยังฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัดอีก!
เจ้านี่มันจะเรียกว่าร่างแยกได้ยังไง?
นี่มันชัดๆ ว่าเป็นการเปิดไอดีรอง!
แถมยังเป็นไอดีรองที่ฟื้นคืนชีพไม่จำกัดโดยได้รับอนุญาตจากระบบอีกต่างหาก!
“แบบนี้ยังต้องคิดอีกเหรอ?”
หลินเอินพูดอย่างเด็ดขาด
“เริ่ม……เลย!”
[กำลังสร้างร่างแยกของท่านผู้เล่น……]
[กำลังโหลดเทมเพลตพื้นฐาน……]
วินาทีถัดมา
แสงเสมือนจริงขนาดใหญ่ก็ค่อยๆ แผ่ออก
หลินเอินชะงักไปเล็กน้อย
“เป็นทางการขนาดนี้เลยเหรอ?”
[กรุณาเลือกเผ่าพันธุ์]
[เผ่าพันธุ์ที่เลือกได้ในตอนนี้มีดังนี้……]
[เผ่ามนุษย์]
[………]
หลินเอินเงียบ
ระบบเงียบ
อากาศก็เงียบ
ครู่ใหญ่
หลินเอินก็อดพูดออกมาไม่ได้
“ระบบ”
“แกเรียกนี่ว่าการเลือกเหรอ?”
[เรียนท่านผู้เล่น]
[แก่นแท้ของการเลือกคือการให้ความหวัง]
หลินเอิน: “?!”
[ถึงแม้ตอนนี้จะมีแค่ตัวเลือกเดียว แต่ในอนาคตท่านผู้เล่นสามารถรับเทมเพลตเผ่าพันธุ์ได้ผ่านการสำรวจ ดันเจี้ยน เควสต์ ฆ่าเป้าหมายพิเศษ ฯลฯ]
[เมื่อได้รับเทมเพลตแล้ว ก็สามารถสลับเปลี่ยนเผ่าพันธุ์ของร่างแยกได้อย่างอิสระ]
[ตัวอย่างเช่น: เอลฟ์, เผ่ามังกร, สิ่งมีชีวิตจักรกล, เผ่าดวงดาว, ปีศาจยั่วใจกาแล็กซี ฯลฯ]
ดวงตาหลินเอินเป็นประกายเล็กน้อย
อันนี้ก็ดีไม่เลว
เท่ากับว่าต่อไปยังเปลี่ยนไอดีมาเล่นใหม่ได้อีก!
เขาจึงยื่นมือไปแตะอย่างไม่ลังเล
“เลือกเผ่ามนุษย์”
[รับทราบ]
[เริ่มสร้างเทมเพลตเผ่ามนุษย์]
แสงบนจอสั่นไหวเบาๆ
จากนั้นอินเทอร์เฟซใหม่ก็เด้งออกมา
[กรุณาเลือกเพศของร่างแยก]
หลินเอินไม่คิดแม้แต่จะคิด
“ชาย”
แต่เพียงวินาทีถัดมา
ระบบก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมา
[คำเตือน]
[ตรวจพบว่าท่านผู้เล่นปัจจุบันเป็นเพศชาย]
[เพื่อรับประกันความคลุมเครือ ความปลอดภัย ศักยภาพในการเติบโต และอนาคตข้างหน้า]
[ระบบขอแนะนำอย่างยิ่งให้เลือกเทมเพลตเพศหญิง!]
“หา?”
หลินเอินอึ้ง
“ทำไมล่ะ?”
[ขอให้ท่านผู้เล่นลองคิดดู]
[หากในอนาคตมีผู้เหนือมนุษย์เพศชายที่มีหน้าตาคล้ายกับท่านผู้เล่น อายุใกล้เคียง ถิ่นฐานเดียวกัน พลังที่เพิ่มขึ้นพร้อมๆ กัน]
[จะทำให้เกิดความสงสัยได้ง่ายหรือไม่?]
หลินเอินพยักหน้าเล็กน้อย
ฟังดูมีเหตุผล
[แต่ถ้าเป็นเพศหญิง]
[ใครจะไปเชื่อมโยงกับท่านผู้เล่นได้ล่ะ?]
“ก็จริงแฮะ”
[แถมเทมเพลตเพศหญิงยังมีรูปร่างเล็กกว่า แอบซ่อนตัวตนได้ง่ายกว่า]
[เคลื่อนไหวสะดวก]
[ปลอมตัวสะดวก]
[แทรกซึมสะดวก]
[ความสามารถในการเอาตัวรอดแข็งแกร่งกว่า]
[อัตราความผิดพลาดต่ำกว่า]
ยิ่งฟังหลินเอินยิ่งรู้สึกว่ามีเหตุผล
แต่ยังไงก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี
“ระบบ”
“แกอยากให้ฉันเลือกตัวเมียมากๆ เลยใช่ไหม?”
[ไม่มี]
[ระบบรักษาความเป็นกลางอย่างสมบูรณ์]
[เพียงแค่ให้คำแนะนำที่วิทยาศาสตร์ที่สุด มีเหตุผลที่สุด ปลอดภัยที่สุด และสอดคล้องกับผลประโยชน์ของท่านผู้เล่นมากที่สุด]
[เท่านั้นเอง]
“………”
ไม่รู้ทำไม
หลินเอินรู้สึกเหมือนกำลังถูกชักจูง
แถมหลักฐานยังชัดเจนอีกต่างหาก
แต่พอลองคิดดูดีๆ
ก็ดูเหมือนจะมีเหตุผลจริงๆ
ที่สุด
หลินเอินก็กดยืนยันลงไป
“เอาล่ะ”
“เทมเพลตเพศหญิง”
[รับทราบ]
[กำลังสร้างร่างแยกแรกของท่านผู้เล่น]
[กำลังสร้าง……]
[สร้างเสร็จสิ้น]
วูม!
แสงสีขาวจางๆ ค่อยๆ รวมตัวกันกลางห้อง
โครงร่างอันบอบบางค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย
สิ่งแรกที่ปรากฏคือผมยาวสีดำนุ่มสลวย ตามด้วยใบหน้าเล็กขาวผ่องประณีต ร่างน้อยๆ ยืนเท้าเปล่าบนพื้น
ผมสีดำยาวถึงเอว
นั่นคือเด็กสาวโลลิที่มีอายุสิบกว่าปี
ใบหน้าคล้ายคลึงกับหลินเอินอยู่บ้าง
แต่โดยรวมแล้วให้ความรู้สึกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ที่ดึงดูดสายตามากที่สุดคือดวงตาคู่นั้น
ใจกลางของรูม่านตาสีดำ
มีเครื่องหมายดวงดาวรูปกากบาทจางๆ ลอยนิ่งอยู่!
ราวกับกักเก็บท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเอาไว้ในดวงตา
หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น ประสานสายตากับหลินเอิน
ห้องเงียบลงชั่วครู่
ไม่กี่วินาทีต่อมา
ดวงตาหลินเอินเป็นประกายเล็กน้อย
“เว้ย……เฮ้ย!”
“น่ารักดีนี่นา”
วินาทีถัดมา
หญิงสาวก็พูดขึ้นพร้อมกัน
“เว้ย……เฮ้ย”
“น่ารักดีนี่นา”
หลินเอิน: “……”
หญิงสาว: “……”
สองคนจ้องตากัน ปฏิเสธไม่ได้ว่าอากาศเริ่มกระอักกระอ่วน
เพราะพวกเขาต่างก็รู้ตัวพร้อมกัน
ว่าร่างแยกนี้……
เหมือนจะใช้ความรู้สึกร่วมกับตัวเอง!