รักพี่นะ แต่พี่ที่เป็นเทพมารร้าย ต้องกลับใจซะดีๆ

ตอนที่ 5 รักพี่ชายสุดหัวใจ แต่ตัวตนเทพมารของพี่ต้องหลุดพ้น

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ในห้องนอน

ร่างเล็กและร่างใหญ่สองร่างจ้องตากัน

หลินเอินมองดูเด็กสาวตัวเล็กตรงหน้า

เด็กสาวตัวเล็กก็มองดูหลินเอินตรงหน้าเหมือนกัน

ไม่กี่วินาทีต่อมา หลินเอินก็หรี่ตาลงทันใด

"ผิดปกติ"

"ระบบ"

[ท่านผู้เล่นที่เคารพ โปรดกล่าวเถิด]

"ทำไมถึงเป็นเด็กสาวตัวเล็กได้ล่ะ?!"

[………]

ระบบเงียบไปชั่วขณะอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

จากนั้นก็ตอบกลับมาอย่างช้าๆ

[แล้วแต่บุคคล]

หลินเอิน: "………"

ไม่ใช่นะ

แล้วแต่บุคคลหมายความว่ายังไง?

ตัวเองแค่เลือกเทมเพลตเพศหญิง

ใครให้สร้างเป็นเด็กสาวตัวเล็กตั้งแต่แรกเนี่ย?!

แล้วดูอายุยังน้อยกว่าตัวเองอีก

แบบนี้มันสมเหตุสมผลเหรอ?

แบบนี้มันเป็นวิทยาศาสตร์เหรอ?

แบบนี้มันสอดคล้องกับกฎหมายคุ้มครองผู้เยาว์ของสหพันธ์ทางช้างเผือกเหรอ?

แต่ถึงจะบ่นไปก็เถอะ

หลินเอินก็ยังตั้งใจมองดูร่างแยกตัวแรกของตัวเองอย่างจริงจัง

ผมสีดำยาวสลวยทอดลงมาถึงเอว ใบทน้าขาวผ่องเล็กๆ ไร้ที่ติ

เท้าเปล่าเหยียบอยู่บนพื้น

รูม่านตาที่เป็นรอยกากบาทเหมือนดวงดาวราวกับซ่อนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวเอาไว้

แม้จะมองด้วยสายตาจู้จี้ของหลินเอินก็ตาม

ก็ต้องยอมรับสิ่งหนึ่ง

หน้าตาดีมาก

ดีสูงหลายชั้น!

สูงจนแทบจะผิดกติกา

แต่ไม่นาน หลินเอินก็ส่ายหน้าอย่างหนักแน่น

"ไม่ได้"

"ไม่ได้เด็ดขาด!"

ผู้ชายต้องเข้มแข็งด้วยตัวเอง

จะไปหมกมุ่นอยู่กับเปลือกนอกได้ยังไง!

เขาจึงนึกในใจทันที

"ผู้ชายจนแค่ไหนก็ขายตัวไม่ได้"

"เปลือกนอกในกระจกล้วนเป็นเพียงเมฆลอย"

"ร่ำรวยก็แลกไม่ได้คือความสำนึกตน"

"ทองพันชั่งก็แลกไม่ได้คือจิตใจเดิม!"

อีกด้านหนึ่ง ร่างแยกก็กะพริบตา แล้วท่องพร้อมกัน

"ผู้ชายจนแค่ไหนก็ขายตัวไม่ได้..."

"หยุดๆๆ!"

[จะตั้งชื่อให้ร่างแยกปัจจุบันหรือไม่?]

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น

"ตั้งชื่อ?"

หลินเอินตะลึงไปเล็กน้อย

จากนั้นก็ก้มลงมองเด็กสาวผมดำตัวเล็กตรงหน้า

คิดอยู่ไม่ถึงครึ่งวินาที

"ไม่ต้องคิดแล้ว"

"เรียกเธอว่า... มู่มู่เอินก็แล้วกัน"

[มู่มู่เอิน???]

[ท่านผู้เล่นที่เคารพ รีบเกินไปหรือไม่?]

[และยังมีความเกี่ยวข้องกับชื่อจริงของท่านผู้เล่นอยู่ ง่ายต่อการเปิดเผยตัวตน]

"………"

หลินเอินกระตุกปากเล็กน้อย

ระบบเนี่ยเริ่มมาทำหน้าที่ขัดคอตั้งแต่เมื่อไหร่?

แต่ลองคิดดูดีๆ

ไม่ใช่ปัญหาใหญ่!

ประชากรทั้งสหพันธ์ทางช้างเผือกนับเป็นล้านล้านดาวเคราะห์

ยังไงก็ไม่น่าจะมาสงสัยตัวเองเพราะชื่อมีคำว่าเอินแน่นอน

"เอาแบบนี้แหละ"

"ยืนยันชื่อ"

[รับทราบ]

[ชื่อ: มู่มู่เอิน]

[ตั้งชื่อสำเร็จ]

ไม่นานหลังจากนั้น

หลินเอินก็ค่อยๆ สลับสติสัมปชัญญะไปยังร่างแยก

วินาทีถัดมา

ภาพที่เห็นก็เปลี่ยนไปทันที

เฟอร์นิเจอร์ที่เดิมสูงใหญ่ดูเหมือนสูงขึ้นไปอีกชิ้นหนึ่ง โลกรอบตัวราวกับใหญ่ขึ้นมาก

เขาขยับแขนขา

ยกมือ

กำหมัด

ก้าวเดิน

หมุนตัว

ตบก้นตัวเอง!

การเคลื่อนไหวลื่นไหลไม่มีติดขัดแม้แต่น้อย

"ไม่เลว"

"ไม่ต่างจากร่างจริงเลย"

พูดให้ถูกก็คือ

นี่ไม่ได้รู้สึกเหมือนกำลังควบคุมหุ่นเชิดเลย แต่เหมือนจู่ๆ ตัวเองมีร่างกายเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งร่าง

ในตอนนั้นเอง

เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นมาทันใด

[ตรวจพบว่าประสบการณ์ของท่านผู้เล่นถึงข้อกำหนดแล้ว]

[จะใช้ 10 แต้มประสบการณ์เพื่อเลื่อนระดับหรือไม่?]

"หืม?"

หลินเอินเลิกคิ้วเล็กน้อย

"10 แต้มก็พอแล้วเหรอ?"

จากนั้น

หลินเอินและมู่มู่เอินก็พูดพร้อมกัน

"แล้ว..."

"ไม่มีพิธีการเลื่อนขั้นเหรอ?"

เหนือธรรมชาติ

ทำไมถึงถูกเรียกว่าเหนือธรรมชาติ?

ก็เพราะลำดับขั้นไม่เคยเป็นเพียงแค่พลังเท่านั้น

หลังจากมีลำดับขั้นแล้ว แม้ผู้เหนือธรรมชาติจะสามารถฝึกฝนจิตพลังได้

แต่หากอยากบรรลุการทะลวงขั้นอย่างแท้จริง

ทุกลำดับขั้นล้วนมีพิธีการเลื่อนขั้นของตัวเอง

ตัวอย่างเช่น ลำดับขั้น 012 [จักรพรรดินีวอ] ของพี่สาวจอมมึนอย่างโจวซี

พิธีการเลื่อนขั้นขั้นที่หนึ่งของนางก็คือ

[สัมผัสพลังของดินปฐมภูมิและจิตวิญญาณ ทำการปั้นครั้งแรก และมอบชีวิตเล็กๆ น้อยๆ ให้กับมัน]

หลังจากทำพิธีเสร็จ

ถึงจะก้าวเข้าสู่ขั้นที่หนึ่งอย่างเป็นทางการ

ได้รับวิชาต่างๆ เป็นของตัวเองเป็นครั้งแรก

[ปั้นจิตวิญญาณ]: สามารถปั้นดิน ต้นไม้ น้ำไหล และสิ่งธรรมดาทั่วไปให้เป็นรูปแบบพื้นฐาน และใส่กลิ่นอายจิตวิญญาณอันอ่อนแรงลงไป ทำให้มันเคลื่อนไหวได้ชั่วคราว

แน่นอน ผู้เหนือธรรมชาติไม่ได้มีแค่หนึ่งวิชาต่อหนึ่งขั้น ยิ่งทะลวงขั้นได้สูงเท่าไหร่ก็ยิ่งมีวิชามากขึ้น และยิ่งเข้าใกล้ลำดับขั้นของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น!

บางทีสักวันโจวซีอาจจะซ่อมฟ้าได้จริงๆ ก็ได้!

และความสามารถแบบนี้

บางคนเรียกมันว่าพลังพิเศษ

บางคนเรียกมันว่าทักษะ

บางคนเรียกมันว่าเวทมนตร์คาถา

แต่ในสหพันธ์ทางช้างเผือก พวกมันมีการเรียกที่เหมือนกัน

ก็คือสิ่งที่เรียกว่า [วิชาต่างๆ]

ดังนั้น

หลินเอินจึงรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามีบางอย่างผิดปกติ ลำดับขั้นของท่านผู้เล่นจะพิเศษแค่ไหน

ก็ไม่น่าจะเพิ่มแต้มเพื่อเลื่อนขั้นได้โดยตรงใช่ไหม?

แต่ทว่า

ระบบกลับตอบกลับมาทันที

[ท่านผู้เล่นที่เคารพ]

[ท่านผู้เล่นลำดับขั้น 001 ก็มีพิธีการเลื่อนขั้นเหมือนกัน]

[แต้มประสบการณ์เป็นเพียงทรัพยากรสำหรับการเลื่อนขั้นเท่านั้น]

[เมื่อถึงข้อกำหนดด้านประสบการณ์ ระบบจะออกภารกิจเลื่อนขั้นที่เกี่ยวข้องให้อัตโนมัติ]

หลินเอินเริ่มสนใจขึ้นมาทันที

"โอ้?"

"งั้นท่านผู้เล่นก็ต้องทำตามขั้นตอนเหมือนกันเหรอ?"

[ใช่แล้ว]

[แต่พิธีการของท่านผู้เล่นจะแสดงในรูปแบบภารกิจ]

[เมื่อภารกิจสำเร็จ]

[ก็ถือว่าพิธีสำเร็จ]

[รางวัลภารกิจจะถูกแจกโดยอัตโนมัติ]

[การเลื่อนขั้นจะเสร็จสมบูรณ์โดยอัตโนมัติ]

หลินเอินเข้าใจทันที คนอื่นต้องศึกษาพิธีด้วยตัวเอง

แต่ตัวเองระบบแจกคู่มือให้ตรงๆ

คนอื่นต้องพลิกค้นคัมภีร์โบราณไปทั่วโลก

แต่ตัวเองแค่ดูที่ภารกิจก็พอ

"เฮ้ย"

"นี่มันตัวช่วยอย่างเป็นทางการชัดๆ"

[ความเข้าใจของท่านผู้เล่นถูกต้องมาก]

[พิธีการเลื่อนขั้น: สะสมประสบการณ์พื้นฐานให้เต็ม ทะลวงข้อจำกัดระดับ บรรลุการเปลี่ยนแปลงครั้งแรก!]

[พิธีสำเร็จ!]

[ระดับของท่านผู้เล่นเลื่อนขั้นสำเร็จ!]

[ขั้นปัจจุบัน: ขั้นที่หนึ่ง]

วินาทีถัดมา

พลังอันอบอุ่นสายหนึ่งก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจากในร่างของมู่มู่เอินทันใด

ราวกับแม่น้ำที่เงียบงันมานานถูกเปิดทางออกในที่สุด

จิตพลังที่มองไม่เห็นเริ่มไหลเวียนไปทั่วร่าง

ในเวลาเดียวกัน

ร่างจริงของหลินเอินที่นั่งอยู่บนโซฟาก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย

ในโลกจิตวิญญาณ

มหาสมุทรที่เดิมแห้งเหี่ยวและไร้ชีวิตราวกับถูกโยนก้อนกรวดลงไป

เกิดระลอกคลื่นเป็นชั้นๆ

นี่แหละ คือจิตพลังที่เป็นของผู้เหนือธรรมชาติ

กลับมาแล้ว!

ทุกอย่างกลับมาแล้ว!

"ตอนนี้ฉันไม่ขาดอะไรแล้ว.jpg"

หลินเอินพุ่งพรวดลุกขึ้นจากโซฟา

ดวงตาแทบจะร้อนผ่าว

สามปี!

สามปีเต็มๆ!

ใครจะรู้ว่าสามปีนี้เขาผ่านอะไรมาบ้าง!

อัจฉริยะที่สหพันธ์เคยพบเพียงหนึ่งในพันปี...

อย่าเพิ่งไปถามว่าอัจฉริยะหนึ่งในพันปีคนก่อนหน้านั้นยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?

สรุปก็คือ ตกจากบัลลังก์ในชั่วข้ามคืน

คนอื่นฝึก

เขามอง

คนอื่นเลื่อนขั้น

เขามอง

คนอื่นอวดเก่ง

เขาก็ยังทำได้แค่มอง

ตอนนี้

ในที่สุดตัวเองก็กลับมาก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งการเหนือธรรมชาติอีกครั้ง

ถึงแม้จะมีแค่ขั้นที่หนึ่ง แต่ก็เป็นผู้เหนือธรรมชาติตัวจริง!

"ระบบ!"

"ฉันมีจิตพลังแล้ว!"

[ท่านผู้เล่นที่เคารพ]

[โปรดอย่าตื่นเต้นไปหน่อย...]

[ก็แค่แสงแดดอุ่นๆ หลังจากผ่านมรสุมมาเท่านั้น]

"………"

หลินเอินรู้สึกว่าความซาบซึ้งใจลดลงไปครึ่งหนึ่งทันที

ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนใหม่ก็ดังขึ้น

[ขอแสดงความยินดีกับท่านผู้เล่นที่ได้รับวิชาแรก]

[ชื่อวิชา: พวกเราผู้เล่นมันเกินมาตรฐาน]

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป