เพื่อเป็นการต้อนรับฝูงหมาป่าที่กำลังจะมาถึง
เสิ่นเยว่ตัดสินใจว่าคืนนี้จะกินเนื้อหมี
เอาละ!
ความจริงคือเสี่ยวเหย่บอกเธอว่า หมีผ่าขุนเขาตัวนี้เป็นสัตว์ร้ายกลายพันธุ์
เนื้อของมันเป็นอาหารชั้นเลิศสำหรับยกระดับขั้นของสิ่งมีชีวิตอื่น
ที่พี่หัวแบนโตเอา ๆ ในเวลาเพียงสามวัน ก็เพราะกินเนื้อหมีผ่าขุนเขาเข้าไป
แต่ถึงอย่างไรพี่หัวแบนก็ยังเป็นลูกสัตว์ ต่อให้ระดับของมันเป็นสัตว์รกร้างชั้นสูง ตอนนี้ก็ยังย่อยพลังงานจากเนื้อหมีผ่าขุนเขาได้ไม่มาก
เสี่ยวเหย่จึงแนะนำว่า ในเมื่อคืนนี้ฝูงหมาป่าอาจบุกมา
เสิ่นเยว่ก็ควรกินเนื้อหมีผ่าขุนเขาสักหน่อยเพื่อเติมพลัง
จะได้มีสภาพพร้อมต่อสู้มากขึ้นในคืนนี้
พี่หัวแบนยังคงไม่ยอมกินเนื้อหมี แต่กลับกอดเป็ดย่างตัวหนึ่งแทะอย่างเอร็ดอร่อย
เสี่ยวเหย่ในร่างลูกสุนัขกระดิกหาง นั่งยองอยู่ตรงหน้าพี่หัวแบน มองมันแทะเป็ดไปพลางส่งเสียงครางอย่างสุขใจไปพลาง
“เป็ดย่างนี่อร่อยมากเลยเหรอ?”
เสี่ยวเหย่ถามด้วยความสงสัย “รสชาติเป็นยังไง?”
เสิ่นเยว่หั่นเนื้อหมีชิ้นเล็ก ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมไหม้ วางลงบนใบไม้สะอาด แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเสี่ยวเหย่า “อยากลองชิมไหม?”
เสี่ยวเหย่ยื่นหน้าเข้าไปดม จากนั้นก็กระดิกหางก่อนลอยกลับเข้าไปในห้วงความคิดของเสิ่นเยว่ “ตอนนี้ฉันเป็นร่างพลังงาน กินอะไรไม่ได้หรอก จริงสิ โฮสต์ ฉันเกือบลืมบอกไป ถุงน้ำดีของหมีผ่าขุนเขากลายพันธุ์ก็เป็นของดี เอาไปแลกแต้มสังหารได้ 100 แต้ม โฮสต์จะแลกไหม?”