เสิ่นเยว่เห็นว่าค่าพละกำลังและความว่องไวทะลุหลักร้อยแล้ว จึงยิ่งมั่นใจว่าจะรับมือกับฝูงหมาป่าที่กำลังจะมาถึงได้
คิดได้ดังนั้น เสิ่นเยว่ก็หยิบเนื้อหมีชิ้นใหญ่ขึ้นมาวางบนกองไฟ ก่อนเปิดประตูที่พักพิงออก
ไขมันหยดลงบนกองไฟ ส่งเสียงฉ่า กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นลอยไปไกลตามสายลมยามค่ำคืน
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดน้ำลายสอกันมานานแล้ว ทั้งหน้าจอเต็มไปด้วยอีโมติคอนน้ำลายไหล
ความกังวลเล็ก ๆ ที่เคยมีต่อเสิ่นเยว่พลันมลายหายไปเมื่อได้กลิ่นเนื้อชวนยั่วน้ำลาย
“พี่เยว่ย่างเนื้อหมีได้หอมเกินไปแล้ว! ฉันยังได้กลิ่นทะลุหน้าจอเลย!”
“อิจฉาพี่หัวแบนจริง ๆ ได้กินของดีอยู่กับพี่เยว่ทุกวัน เมื่อไหร่ฉันจะได้ขอแบ่งสักคำบ้าง!”
“แต่ว่า...กลิ่นเนื้อลอยไปไกลขนาดนี้จะไม่เป็นไรเหรอ? มันจะล่อฝูงหมาป่ามาก่อนเวลาหรือเปล่า?”
พอมีข้อความนี้เด้งขึ้นมา ผู้ชมที่เพิ่งผ่อนคลายก็กลับมาตึงเครียดทันที
“แต่เมื่อกี้พี่เยว่ตั้งใจเปิดประตูที่พักพิงนี่นา! หรือว่าเธอจงใจล่อฝูงหมาป่ามา?”
ข้อความนี้ทำให้ทุกคนเงียบงันอีกครั้ง
ท่ามกลางความเงียบ เสียงหมาป่าหอนต่ำ ๆ ดังมาจากความมืด
จากนั้นไม่นาน จุดแสงสีเขียวหลายคู่ก็เคลื่อนมาตามริมทะเลสาบอย่างช้า ๆ
เสิ่นเยว่วางเนื้อหมีในมือลง แล้วคว้าดาบหนักบนก้อนหินข้างตัวด้วยมืออีกข้าง มุมปากยกยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย
มาแล้ว!
พี่หัวแบนหยุดแทะเป็ดย่าง หูตั้งชัน ก่อนพุ่งพรวดมาอยู่ข้างเสิ่นเยว่ ลำคอส่งเสียงครางต่ำ ขนทั่วตัวชันฟู