เดิมทีผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็แทบอดใจไม่ไหวแล้ว เมื่อเห็นเสิ่นเยว่กับลูกสัตว์ทั้งสามกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
พอได้ยินเธอถอนหายใจด้วยความพึงพอใจ ทุกคนก็ยิ่งส่งข้อความโอดครวญกันรัว ๆ:
“อย่ามายั่วพวกเราสิพี่เยว่! ได้ยินว่าเนื้อหมีผ่าขุนเขากลายพันธุ์ทั้งอร่อย แถมกินแล้วเพิ่มพละกำลังได้ด้วย น่าเสียดายที่พวกเราไม่มีโอกาสได้กิน ตอนนี้เสือดาวหลิวหมิงเป็นสัตว์รกร้างระดับกลางแล้ว เนื้อของมันคงอร่อยจนไม่รู้จะบรรยายยังไง! อ๊ากกก! หิวจนจะตายอยู่แล้ว!”
“พูดถึงเรื่องนี้ ฉันผ่านการตรวจร่างกายเพื่อเกณฑ์ทหารแล้ว อีกไม่นานก็จะได้เข้ากองทัพ ไม่แน่ว่าถึงตอนนั้นอาจได้ลองกินเนื้อสัตว์กลายพันธุ์สักคำก็ได้! เนื้อสัตว์รกร้างนี่ไม่กล้าฝันหรอก แต่เนื้อหมาป่าเขี้ยวแยกกลายพันธุ์น่าจะยังพอมีโอกาส!”
“อิจฉาคนข้างบนจัง แต่ฉันตรวจร่างกายไม่ผ่าน โดนคัดออกไปแล้ว คงไม่มีวาสนาได้กินเนื้อสัตว์กลายพันธุ์แน่ ๆ!”
“นั่นสิ! สมัครเป็นทหารก็มีโอกาสได้กินแล้ว อย่าห้ามฉันนะ ตอนนี้ฉันจะไปสมัครทหารเดี๋ยวนี้เลย!”
“อิจฉาจนเปรี้ยวไปหมดแล้ว คนประเทศมังกรไม่เพียงมีเนื้อสัตว์กิน แม้แต่ทหารก็ยังมีโอกาสได้กินเนื้อสัตว์ผอม ๆ ด้วย ประชาชนในประเทศของพวกเราใกล้จะอดตายกันอยู่แล้ว น่าเสียดายที่เงื่อนไขการย้ายไปประเทศมังกรเข้มงวดเกินไป ฉันไม่มีคุณสมบัติ ฮือ!”
“เลิกพูดเรื่องกินได้แล้ว! พี่เยว่ยังมีหีบสมบัติหายากที่ไม่ได้เปิดไม่ใช่เหรอ! ฉันรอตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ ก็เพื่อดูตอนเปิดหีบนี่แหละ!”