ห้องประชุมของศูนย์บัญชาการประเทศประภาคาร
ประธานาธิบดีมองภาพเมืองแห่งหนึ่งในประเทศประภาคารที่กำลังประสบภัย ซึ่งปรากฏอยู่ในห้องถ่ายทอดสด
จากนั้นก็มองไปยังอีกห้องถ่ายทอดสด ภาพของประเทศมังกรที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
เขาฟาดปากกาลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วตวาดว่า “พวกไร้ประโยชน์! ประเทศประภาคารของเรามีผู้เอาชีวิตรอดตั้งมากมาย แต่กลับสู้ผู้หญิงคนเดียวของประเทศมังกรไม่ได้!”
เหล่าเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านล่างก้มหน้า ไม่กล้าส่งเสียง ในห้องประชุมเหลือเพียงเสียงหอบหายใจอย่างข่มกลั้นของประธานาธิบดี
ครู่หนึ่ง เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบทหารก็เปิดปากพูดว่า “ตอนนี้กองทัพของประเทศมังกรแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเนื้อสัตว์กลายพันธุ์หลากหลายชนิดที่เสิ่นเยว่ส่งกลับไปให้ หากปล่อยให้พวกเขาพัฒนาต่อไปแบบนี้ เราคงถูกประเทศมังกรเหยียบย่ำจนจมดินแน่!”
ประธานาธิบดีแค่นเสียง “เรื่องนี้ทุกคนก็รู้ แต่ผู้เอาชีวิตรอดของเราไม่ใช่คู่มือสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ ส่วนประเทศมังกรก็ไม่ยอมขายเนื้อสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ให้ แล้วเราจะทำอะไรได้?”
“ท่านประธานาธิบดี ผมคิดว่าเราไม่ได้หมดโอกาสที่จะซื้อเนื้อสัตว์ร้ายกลายพันธุ์เสียทีเดียว เพียงแต่ข้อเสนอของเรายังไม่มากพอ หากยอมจ่ายสิ่งตอบแทนที่ทำให้คนของประเทศมังกรหวั่นไหว เราก็อาจยังมีโอกาส!”
ผู้คนในห้องประชุมพลันตาเป็นประกาย ต่างพากันเห็นด้วย
ประธานาธิบดีพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ลองบอกมาสิว่าเราจะเอาอะไรไปขอให้ประเทศมังกรขายเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ให้เราได้บ้าง”