ในห้องถ่ายทอดสด ข้อความบนหน้าจอพลันหยุดนิ่ง
ท่ามกลางความเงียบ ราวกับมีเสียงอีการ้องลอยผ่าน
ผ่านไปครู่ใหญ่ ข้อความบนหน้าจอจึงกลับมาอีกครั้ง:
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ยิงพลาดในครั้งแรกเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว พี่เยว่เพิ่งได้ธนูคันใหม่ ยังจับจังหวะไม่ถูกน่ะ!”
“ใช่แล้ว ใครจะยิงธนูครั้งแรกแล้วถูกทุกดอกกัน ค่อย ๆ ลองไปก็ได้!”
“ถึงจะยิงเฉียดหัวนกเขาป่าไป แต่ถ้าเทียบกับคนทั่วไปก็ถือว่ายิงได้ดีมากแล้ว! แค่พวกเราชินกับความเก่งกาจของพี่เยว่ ก็เลยรู้สึกแปลกใจเท่านั้นเอง”
“จริงด้วย ถ้าเป็นคนอื่น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะยิงได้ไกลขนาดนี้หรือเปล่า!”
เสิ่นเยว่เห็นว่ายิงพลาด ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร
อย่างไรเสีย เธอไม่เคยเรียนยิงธนูมาก่อน เหตุผลเดียวที่พอใช้ธนูเป็น ก็เพราะเคยทำท่าทางเลียนแบบตอนถ่ายละครเท่านั้น
ที่ตอนนี้ขึ้นสายยิงธนูได้คล่องขนาดนี้ ล้วนเป็นเพราะค่าสถานะช่วยพยุงไว้
เธอปรับท่าทางใหม่ นึกถึงท่ายิงธนูที่เคยเห็นในสารคดี แล้ววางลูกธนูขึ้นสายอีกครั้ง
คราวนี้เธอไม่รีบปล่อยมือ แต่กลั้นหายใจเสียก่อน จากนั้นจึงรวบรวมสมาธิ เล็งไปยังนกเขาป่าอีกตัวโดยจัดแนวสามจุดให้อยู่ในเส้นเดียวกัน
เมื่อแนวเล็งตรงกับลำตัวนกเขาอย่างมั่นคงแล้ว เธอจึงค่อย ๆ คลายนิ้ว
เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ลูกธนูพุ่งทะลุลำตัวนกเขาป่าขนเทาอย่างแม่นยำ
นกตัวนั้นยังไม่ทันได้กระพือปีก ก็ร่วงลงมาจากกิ่งไม้ตรง ๆ
“พรึ่บ!”
“พรึ่บ!”
เสียงนั้นทำให้นกเขาป่าตื่นตกใจ พากันบินขึ้นพร้อมกัน