เสิ่นเยว่ช่วยหวังเถี่ยจู้ชำแหละเนื้อสัตว์สามตัว จากนั้นก็ทำมื้อค่ำชุดใหญ่
เมื่อกินอิ่มดื่มหนำแล้ว เสิ่นเยว่ก็เก็บแป้งรากเท้ายายม่อมที่จัดการเรียบร้อยส่วนหนึ่งใส่เป้ สะพายขึ้นหลัง แล้วเอ่ยลาหวังเถี่ยจู้
“ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง ฉันว่าจะเข้าไปดูในป่าอีกหน่อย เผื่อมีอะไรเอากลับไปได้ งั้นฉันไปก่อนนะ”
หวังเถี่ยจู้พยักหน้า ไม่ได้รั้งเธอไว้
ในฐานะผู้เอาชีวิตรอดของประเทศมังกร ทุกการกระทำของพวกเขาล้วนผูกพันกับประเทศอย่างแนบแน่น
มีแต่ต้องแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จึงจะต่อสู้เพื่อประเทศได้ดียิ่งกว่าเดิม
ส่วนเสบียงจำนวนมากที่เสิ่นเยว่ทิ้งไว้ให้ เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ตอนนี้กระดูกขาของเขายังไม่หายดี พลังต่อสู้ลดลงไปมาก มีเสบียงเหล่านี้ก็พอให้พักรักษาตัวได้อย่างสบายใจ
บุญคุณครั้งนี้เขาจะจดจำไว้ วันหน้าค่อยหาโอกาสตอบแทนเสิ่นเยว่
สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี เพื่อตัวเองและเพื่อประเทศมังกร!
คราวนี้เสิ่นเยว่เปลี่ยนจุดเข้าไปในป่า
เธอเปิดใช้ความสามารถพรางตัว เคลื่อนไหวฝ่าป่าไปมาราวกับภูตผี
เข้าไปได้ไม่ไกล เธอก็สังเกตเห็นพืชเขียวชอุ่มขึ้นอยู่บนพื้นเบื้องหน้า
เธอหยุดฝีเท้า ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี
นี่มัน…ต้นหอมป่า!
เยี่ยมไปเลย!
ได้ต้นหอมป้ามา ต่อไปไม่ว่าจะตุ๋นน้ำแกงเป็ดหรือน้ำแกงปลา ก็เอามาใช้ได้ทั้งนั้น
เธอค่อย ๆ ขุดต้นหอมป่าขึ้นมาครึ่งหนึ่ง เก็บลงเป้หมื่นลักษณ์พร้อมดินที่ติดรากเอาไว้ ตั้งใจจะนำไปปลูกใหม่เมื่อกลับถึงที่พักพิง