บนหน้าจอห้องถ่ายทอดสดมีข้อความ «ฮ่า ๆ ๆ ๆ» ลอยเต็มไปหมด
«เห็นสีหน้าราชันหน่วยรบพิเศษหรือเปล่า? ฮ่า ๆ ๆ!»
«ตั้งแต่พี่เยว่โผล่มา ราชันหน่วยรบพิเศษก็ไม่เหลือมาดเย็นชาแบบก่อนหน้านี้แล้ว ฮ่า ๆ ๆ!»
«ใครจะเข้าใจบ้าง! ถ้าไม่ได้เห็นกับตา พวกเราคงไม่เชื่อว่าหมีผ่าขุนเขาตัวใหญ่ขนาดนั้น พี่เยว่จะจัดการได้ในกระบวนท่าเดียว!»
«แถมยังฆ่ามันตอนขุดรากเก๋ากี้ด้วยนะ แค่ลงมือจัดการไปเฉย ๆ! ไม่พูดแล้ว ฉันต้องไปต่อแถวรับเนื้อหมูกับรากเก๋ากี้!»
«ฉันก็ไปด้วย ไม่รู้คราวนี้จะแบ่งเนื้อหมีให้บ้างไหม!»
เสิ่นเยว่เหวี่ยงหมีผ่าขุนเขาลงตรงหน้าหวังเถี่ยจู้ แล้วเอ่ยว่า «ใช่ เพิ่งจัดการมันไปเมื่อกี้เอง แล้วก็…»
พูดจบ เธอก็ถอดเป้ลงจากตัว จากนั้นยื่นมือเข้าไปหยิบแมวป่าลิงซ์ออกมาก่อน
«นี่คือ…แมวป่าลิงซ์เหรอ?» หวังเถี่ยจู้ชะงัก งั้นในช่วงสองชั่วโมงนี้ เสิ่นเยว่ฆ่าสัตว์ป่าไปสองตัว
ไม่สิ!
ไม่ถูกแล้ว!
ทำไมเธอยังหยิบของออกมาอีก?
«โครม!» เสียงทึบดังขึ้น
หมูป่าอีกตัวถูกเสิ่นเยว่หยิบออกมา
หวังเถี่ยจู้แข็งค้างไปทั้งตัว
สรุปว่ามีสัตว์สามตัวงั้นเหรอ?
«นี่คุณ…ฆ่าไปสามตัวเลยเหรอ?»
เสิ่นเยว่พยักหน้า
หวังเถี่ยจู้เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก
ก็ใช่น่ะสิ!
สองชั่วโมงฆ่าสัตว์ไปสามตัว แถมแต่ละตัวยังเป็นสัตว์ป่าที่มีพละกำลังในการต่อสู้สูงลิ่ว คงไม่มีตัวอื่นแล้วล่ะ
ทว่าเขาเพิ่งผ่อนลมหายใจออกไปได้ครึ่งเดียว ก็เห็นเสิ่นเยว่เอื้อมมือเข้าไปในเป้หมื่นลักษณ์