ช่วงเวลาที่เหลือ เสิ่นเยว่ลงมือเก็บเกาลัดอย่างบ้าคลั่ง
กว่าจะเจอเกาลัดมากมายขนาดนี้ได้ก็เพราะโชคช่วยล้วน ๆ พอกลับไปถึงที่พักพิงของตัวเองแล้ว อาจหาเจอต้นเกาลัดอีกก็ได้
เกาลัดพวกนี้เป็นหนึ่งในอาหารหลักของเธอในอีกหลายเดือนข้างหน้า
ด้วยพละกำลังและความว่องไวที่เพิ่มขึ้นอย่างเต็มที่ ในที่สุดเธอก็เก็บเกาลัดจากต้นไม้ทั้งเจ็ดต้นจนหมด
ส่วนต้นเกาลัดที่เหลืออีกเกือบสิบต้น คงได้แต่หวังว่าหวังเถี่ยจู้จะมีโอกาสไปเจอ
ขณะที่เธอเก็บเกาลัดเม็ดสุดท้ายบนพื้นใส่เป้
เสียงของเสี่ยวเหย่ก็ดังขึ้น “ติ๊ง! แจ้งเตือน อีก 10 วินาที เจ้าของระบบจะถูกส่งกลับไปยังจุดเริ่มต้น 10, 9, 8...1”
แสงสีขาวที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นอีกครั้ง
หลังจากรู้สึกเหมือนร่างลอยคว้าง เสิ่นเยว่ก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนี้เธอยืนอยู่ในที่พักพิงของตัวเองแล้ว
เพิ่งยืนได้มั่นคง พี่หัวแบนก็พุ่งออกมา กระโจนมาหยุดอยู่ข้างขาเธอ
มันเดินวนรอบตัวเธอไม่หยุด พลางส่งเสียงครางงอแงปนโกรธเคือง
เสิ่นเยว่ก้มมองพี่หัวแบนที่กระโดดดึ๋ง ๆ อย่างโมโหอยู่ข้างเท้า แล้วกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน
เธอหยิบเชื้อไฟที่เก็บไว้ในเป้ออกมาจุดไฟ ส่องสว่างไปทั่วที่พักพิงอันมืดสลัว
เมื่อเห็นพี่หัวแบนทำหน้าหงอยน่าสงสาร เธอก็ย่อตัวลง ยื่นมือไปลูบหัวมัน แล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “เอ่อ พี่หัวแบน ฉันออกไปล่าสัตว์มาน่ะ เป็นงูเหลือมยักษ์ ฉันกลัวว่านายจะเป็นอันตราย ก็เลยไม่ได้พาไปด้วย”