เสิ่นเยว่สำรวจสภาพแวดล้อมรอบถ้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจากไปอย่างเงียบเชียบเช่นเดียวกับตอนมา
เมื่อเห็นเธอจากไป ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของประเทศมังกรก็พากันถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
เมื่อกลับมาถึงกองไฟ พี่หัวแบนก็ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กเข้ามาต้อนรับ
เสิ่นเยว่มองเส้นขอบฟ้าที่เริ่มสว่างเป็นสีท้องปลา แล้วลูบหัวพี่หัวแบนสองที “พี่หัวแบน ได้เวลาออกไปทำงานแล้ว!”
“ฮึบ!”
พี่หัวแบนไม่เข้าใจว่าเสิ่นเยว่หมายถึงอะไร แต่ก็เดินตามหลังเธอไปอย่างว่าง่าย มุ่งหน้าไปยังริมทะเลสาบ
“ก้าบ ๆ ๆ!”
ฝูงเป็ดนับร้อยกำลังเล่นน้ำกันอยู่บนผิวน้ำ
นี่มันเป็ดที่ไหนกัน!
ชัด ๆ เลยว่าแต้มสังหารกำลังโบกมือเรียกเธออยู่!
เสิ่นเยว่ค่อย ๆ ปลดขวานที่เอวออกมา มุมปากยกขึ้น “เริ่มสังหารได้!”
เปิดใช้พรางตัว!
เธอท่องในใจ
เสิ่นเยว่ถือขวานเดินเข้าไปหาเป็ดตัวแรก
ยกมือขึ้น!
ขวานฟันลง!
หัวของเป็ดตัวแรกขาดกระเด็น!
【ติ๊ง!】
เสียงเด็กของระบบหมื่นพนาดังขึ้น
【สังหารเป็ดป่า 1 ตัว ได้รับแต้มสังหาร 1 แต้ม】
แม้จะได้แต้มสังหารเพียงแต้มเดียว แต่ที่นี่มีเป็ดป่าอยู่หลายร้อยตัว
ต่อจากนั้น เสียงประกาศอันยิ่งใหญ่เย็นชาของอารยธรรมชั้นสูงก็ดังขึ้น
【ตรวจพบเสิ่นเยว่ ผู้เอาชีวิตรอดจากประเทศมังกร สังหารเป็ดป่า 1 ตัว กระตุ้นกลไกส่งคืนทรัพยากร ขอแสดงความยินดี ประเทศมังกรได้รับ “เป็ดป่าที่เพิ่งตาย” จำนวน 10,000 ตัว!】
【แจ้งเตือน: ทรัพยากรถูกสุ่มแจกจ่ายไปยังที่หลบภัยต่าง ๆ แล้ว】
【สังหารเป็ดป่า 1 ตัว ได้รับแต้มสังหาร 1 แต้ม】
【ตรวจพบเสิ่นเยว่ ผู้เอาชีวิตรอดจากประเทศมังกร สังหารเป็ดป่า 1 ตัว กระตุ้น...】
【สังหารเป็ดป่า 1 ตัว ได้รับแต้มสังหาร...】
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังต่อเนื่องกัน เสิ่นเยว่ก็รู้สึกว่าทั้งร่างกายและจิตใจกำลังลุกโชนด้วยความสะใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
เมื่อเห็นว่าแต้มสังหารเพิ่มเป็น 20 แต้มแล้ว
เธอยกมือเช็ดเลือดบนใบหน้า ก่อนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
เธอตะโกนในใจว่า “เพิ่มแต้ม! เพิ่มพละกำลังกับความว่องไวให้ฉันอย่างละ 10 แต้ม!”
ตูม—
ทันทีที่สิ้นเสียง
เสิ่นเยว่ก็รู้สึกว่าร่างกายซึ่งเคยผอมแห้งของตัวเองพลันเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
กล้ามเนื้อค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นบนแขนที่เคยอ่อนแรง แม้เสื้อผ้าจะปกปิดจนมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลง
แต่ทุกอิริยาบถกลับเต็มไปด้วยพลัง
ส่วนความว่องไวล่ะ
เธอกระทืบเท้าหนัก ๆ แล้วพุ่งตัวไปหาเป็ดที่อยู่ข้างหน้า
ผมดำปลิวไสวเป็นเส้นโค้งพลิ้วไหวกลางอากาศ
ระยะทางกว่า 3 เมตร เธอไปถึงได้ในพริบตา
เธอเหวี่ยงมือ ฟันขวานลงอย่างแม่นยำจนหัวเป็ดขาด
เลือดสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้า ลำตัว และมือของเสิ่นเยว่
เธอค่อย ๆ ยืดตัวตรง ขยับนิ้วเบา ๆ ขวานหนักอึ้งกลับเบาราวกับไร้น้ำหนักเมื่ออยู่ในมือ
“สะใจ!”
ความรู้สึกที่พละกำลังเอ่อล้นไปทั่วร่างแบบนี้!
ความรู้สึกที่ได้แข็งแกร่งขึ้นไปพร้อมกับการสังหารแบบนี้!
นอกจากคำว่าสะใจแล้ว เธอก็คิดคำอื่นมาอธิบายไม่ได้เลย!
ไม่ใช่แค่เสิ่นเยว่ที่สังหารได้อย่างสะใจ ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของเธอก็ตื่นเต้นจนแทบคลั่งเช่นกัน
“เนื้อเป็ด!”
“เนื้อเป็ดตั้งเยอะ! เสิ่นเยว่ สุดยอดไปเลย!”
“ส่งคืนมาแล้วกี่ตัวนะ?”
“150,000 ตัว! มีเป็ดทั้งหมด 15 ตัวที่กระตุ้นกลไกส่งคืนทรัพยากร!”
“ตอนนี้รอบที่หลบภัยแต่ละแห่งมีเนื้อเป็ดกองเต็มไปหมดแล้ว! พวกเรามีเนื้อกินแล้ว!”
“ใช่แล้ว ถึงเธอจะยังสู้สองร้อยอันดับแรกบนกระดานไม่ได้ แต่ก็พยายามเต็มที่แล้วไม่ใช่หรือไง!”
โลกบรรพกาล
แม้เสิ่นเยว่จะเปิดใช้ความสามารถพรางตัว แต่เพราะฆ่าเป็ดมากเกินไป กลิ่นคาวเลือดจึงกระจายออกไป
หลังจากฆ่าเป็ดไปอีก 18 ตัว เป็ดที่เหลือก็สัมผัสได้ถึงอันตราย ต่างพากันว่ายหนีจากฝั่งมุ่งหน้าไปกลางทะเลสาบ
เมื่อเห็นเช่นนั้น เสิ่นเยว่ก็นำแต้มสังหาร 15 แต้มไปเพิ่มให้พละกำลังและความว่องไว
ส่วนอีก 3 แต้มที่เหลือ เธอเพิ่มให้พลังจิต
ตอนนี้พละกำลังของเธอเพิ่มเป็น 23 แต้ม ส่วนพลังจิตอยู่ที่ 7 แต้ม
เธอเคยอ่านนิยายออนไลน์หลายเรื่อง ซึ่งบอกว่าพลังจิตก็สำคัญมากเช่นกัน
แต่ตอนนี้การสังหารหมีผ่าขุนเขาเป็นเรื่องเร่งด่วน เธอจึงต้องให้ความสำคัญกับพละกำลังและความว่องไวเป็นอันดับแรก
ส่วนพลังจิต ค่อยเพิ่มทีหลังแล้วกัน!
เมื่อเทียบกับค่าสถานะอันน่าสะพรึงกลัวของหมีผ่าขุนเขา ตอนนี้เธอยังตามหลังอยู่เกือบเท่าตัว
เพราะฉะนั้น เธอยังต้องเตรียมตัวอย่างอื่นอีก
เสิ่นเยว่เหลือบมองไข่เป็ดที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ ตั้งแต่เช้าตรู่เธอเอาแต่ยุ่งกับการฆ่าเป็ด จนยังไม่ได้กินมื้อเช้าเลย
เธอเก็บไข่เป็ดมาเป็นสิบฟอง ต้มจนสุก แล้วแบ่งกินกับพี่หัวแบน
ส่วนเรื่องที่อารยธรรมชั้นสูงแจ้งว่าไข่เป็ดก็ส่งคืนทรัพยากรด้วยนั้น เธอกลับมองข้ามไปโดยไม่รู้ตัว
ช่วยไม่ได้ วันนี้ได้ยินเสียงแจ้งเตือนมากเกินไปแล้ว
นี่แหละ ความลำบากของคนรวย
แต่เมื่อห้องถ่ายทอดสดทางการเห็นไข่เป็ดปรากฏอยู่ด้านนอกที่หลบภัยแต่ละแห่ง ก็รีบสั่งห้ามทุกคนกินทันที
ไข่เป็ดเหล่านี้อาจเป็นไข่ที่มีเชื้อ กินเข้าไปก็เท่ากับทำลายของดีโดยเปล่าประโยชน์
ทางที่ดีควรนำไปฟักเป็นลูกเป็ด จึงจะเป็นแผนการระยะยาว
ประชาชนจากประเทศอื่น ๆ เห็นประเทศมังกรได้รับเป็ดมากกว่าสองแสนตัวแล้ว ยังเริ่มยุ่งกับการฟักไข่เป็ดอีกหนึ่งแสนฟอง
【ประเทศซากุระ.ซูงิโนะ ฮายะ】“บากะ! ทำไมประเทศมังกรถึงได้เนื้อเป็ดกับไข่เป็ดตั้งมากมายขนาดนี้! ส่วนผู้เอาชีวิตรอดจากประเทศซากุระของเรายังกินไส้เดือนอยู่เลย! ตอนนี้ทั่วประเทศซากุระมีแต่ไส้เดือนที่ถูกส่งคืนมา ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเปิดประตูบ้าน!”
【ประเทศหานใหญ่.พัคพัคเล่อ】“ซิวปา! ประเทศมังกรคงหัวเราะได้อีกไม่นานหรอก พอหมีตัวนั้นหายเจ็บ ผู้หญิงของประเทศมังกรก็เตรียมตัวกลายเป็นขี้หมีได้เลย!”
เมื่อเห็นข้อความเหล่านั้น ผู้ชมจากประเทศมังกรก็เริ่มใจเย็นลง
“จริงด้วย! ในเมื่อมีเป็ดตั้งเยอะแล้ว ก็รีบไปจากที่นี่ แล้วหาที่ตั้งที่หลบภัยใหม่เถอะ!”
“เดี๋ยวนะ ทำไมเธอเริ่มตัดต้นไม้แล้วล่ะ?”
“หรือว่าเธอจะสร้างที่หลบภัยที่นี่? ลืมหมีที่อยู่ในถ้ำไปแล้วหรือไง?”
ภายในโลกบรรพกาล
หลังกินอิ่มดื่มเต็มที่ เสิ่นเยว่ก็เข้าไปในป่า เริ่มตัดต้นไม้
เธอเลือกต้นไม้ที่ลำต้นหนาพอ ๆ กับต้นขาของผู้ใหญ่
ด้วยพละกำลัง 23 แต้ม ขวานในมือของเธอเหวี่ยงฉวัดเฉวียนจนเกิดเสียงหวีดหวิว
ใช้เวลาเพียง 2 ชั่วโมง เธอก็ตัดไม้ได้มากพอ
หลังจากเดินวนดูรอบ ๆ เธอก็ตัดไม้อีกหลายท่อนที่หนาพอ ๆ กับแขน
จากนั้นจึงพาพี่หัวแบนไปยังพื้นที่ราบแห่งหนึ่ง แล้วสั่งให้มันช่วยกันขุดหลุม
เมื่อได้รับคำสั่ง พี่หัวแบนก็เริ่มขุดดินพลางส่งเสียงฮึดฮัด
ต้องยอมรับว่ากรงเล็บของเจ้านี่ใช้งานดีจริง ๆ ขุดทีหนึ่งก็ได้ดินเต็มอุ้ง ความเร็วยังเหนือกว่าเสิ่นเยว่เสียอีก
“เสิ่นเยว่ทำอะไรน่ะ ตัดไม้แล้วก็ขุดหลุม?”
“มีใครสังเกตไหมว่าจุดที่เสิ่นเยว่ขุดอยู่ตรงใต้ถ้ำของหมีตัวนั้นพอดี? เธอคิดจะทำกับดักหรือไง หรือว่ายังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะฆ่าหมีตัวนั้น?”
“เสิ่นเยว่ อย่านะ! ค่อย ๆ พัฒนาตัวเอง อย่าหุนหันพลันแล่น!”
“นั่นสิ! เสิ่นเยว่ตายไปคนเดียวก็ช่างเถอะ แต่อย่าลากประชาชนทั้งประเทศไปตายด้วย!”
น่าเสียดายที่เสิ่นเยว่ไม่ได้เห็นข้อความในห้องถ่ายทอดสด
อืม ต่อให้เห็น เธอก็ไม่เปลี่ยนใจอยู่ดี
หลังทำพลั่วไม้พังไป 3 อัน และขุดหลุมกว้าง ยาว และลึกด้านละ 3 เมตรเสร็จ เธอก็ปักท่อนไม้ที่เหลาให้ปลายแหลมลงไปในหลุมทีละท่อน แล้วพรางร่องรอยให้เรียบร้อย
เธอยังทำทวนขว้างจากไม้ท่อนเล็ก ๆ แล้วซ่อนไว้บนต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล ก่อนกลับไปยังจุดพัก
“ไม่ไหวแล้ว! เหนื่อยจนหมดแรง! คืนนี้ต้องกินชดเชยให้เต็มที่!”
โชคดีที่ตอนนี้เธอมีพละกำลังกับความว่องไวอย่างละ 23 แต้ม แถมยังได้พี่หัวแบนช่วยอีกแรง
ไม่อย่างนั้น ต่อให้ให้เวลาถึง 10 วัน เธอก็อาจทำงานพวกนี้ไม่เสร็จ