“ฮึบ!”
พี่หัวแบนถูไถขาเสิ่นเยว่อย่างไม่พอใจ วันนี้มันเพิ่งกินไข่เป็ดไปสิบฟอง แต่กลับขุดหลุมใหญ่เบ้อเริ่ม จนตอนนี้หิวเสียท้องร้องโครกคราก
“เหนื่อยหน่อยนะ เย็นนี้กินเป็ดกัน!”
ก่อไฟ ต้มน้ำ ถอนขน!
เสิ่นเยว่วุ่นจนหัวหมุน
โดยเฉพาะตอนถอนขน พอทำไปได้สักพัก ความอดทนก็หมดลง เธอจึงจัดการแล่หนังติดขนออกมาทั้งแผ่น แล้วห่อเครื่องในรวมกันด้วยเปลือกไม้ เก็บไว้ใช้เป็นเหยื่อตกปลา
หลังง่วนอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก่อนฟ้ามืดก็ได้กินเนื้อเป็ด
“น่าเสียดาย ถ้ามีต้นหอม ขิง กระเทียมกับพริกก็คงดี แล้วยังอยากได้เบียร์สักขวดด้วย แบบนั้นถึงจะเรียกว่าชีวิต!”
เสิ่นเยว่แทะน่องเป็ดชิ้นโตพลางทอดถอนใจ
“เสิ่นเยว่ พอได้แล้ว! ลองดูหน่อยไหมว่าผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นเขากินอะไรกัน?”
“คาเมยามะ ชุนชูจากประเทศซากุระขุดไส้เดือนที่ขุดได้มากินจนหมดแล้ว ส่วนพัคบกกูจากประเทศหานใหญ่ แม้แต่น้ำก็ยังไม่มีดื่ม อย่าว่าแต่ของกินเลย!”
“แต่จะว่าไป เนื้อเป็ดในโลกบรรพกาลนี่ ต่อให้ไม่ใส่เครื่องเทศก็หอมอร่อยจริง ๆ!”
“เงียบก่อน เร็วเข้า ดูสิ เสิ่นเยว่กำลังมุ่งหน้าไปถ้ำหมี หรือเธอจะลงมือกับหมีแล้ว?”
จำนวนคนในห้องถ่ายทอดสดเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของทุกคน เสิ่นเยว่ก็มาถึงด้านล่างถ้ำหมี
เธอถือทวนขว้าง เดินอย่างระมัดระวังไปจนถึงปากถ้ำ แล้วเปิดระบบหมื่นพนา
【สิ่งมีชีวิต: หมีผ่าขุนเขา】
【พละกำลัง: 280】
【ความคล่องแคล่ว: 170】
【พลังจิต: 150】
【คำแนะนำ: หมีผ่าขุนเขาอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัส สภาพร่างกายเหลือไม่ถึงสองส่วนจากสิบ】