เสิ่นเยว่มองเสือดาวหลิวหมิงที่นอนนิ่งไม่ไหวติง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ก่อนจะหันไปปีนขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้ใหญ่ สายตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันขณะชมการแสดงของมัน
คิดไม่ถึงว่าสติปัญญาของเสือดาวหลิวหมิงตัวนี้จะสูงกว่าที่เธอคาดไว้เสียอีก ถึงกับคิดแกล้งตายเพื่อล่อให้เธอเข้าไปใกล้ แล้วฉวยโอกาสลอบโจมตี
การปลอมตัวของมันก็แนบเนียนไร้ที่ติจริง ๆ
แม้แต่อาการดิ้นรนในช่วงใกล้ตายก็ยังสมจริงอย่างยิ่ง
น่าเสียดายจริง ๆ!
เสือดาวหลิวหมิงตัวนี้คงนึกไม่ถึงว่าเธอมีระบบหมื่นพนาอยู่กับตัว
ถ้ามันยังไม่ตาย ระบบก็ไม่ประกาศแต้มสังหาร แล้วเธอจะหลงกลได้อย่างไร!
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเห็นดังนั้น ต่างพากันถามด้วยความสงสัย
“เกิดอะไรขึ้น? พี่เยว่ทำไมนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นล่ะ เสือดาวหลิวหมิงตายแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่เยว่ไม่ทำแผลล่ะ?”
“เป็นไปได้ไหมว่าเสือดาวหลิวหมิงตัวนั้นยังไม่ตาย แค่แกล้งทำเป็นตายเพื่อรอให้พี่เยว่หลงกล?”
“มะ...ไม่หรอกมั้ง! ยังไงเสือดาวหลิวหมิงก็เป็นแค่เสือดาวตัวหนึ่ง ต่อให้ฉลาดแค่ไหนก็เป็นแค่สัตว์ป่า!”
“สัตว์ป่าอะไรกัน นี่มันสัตว์รกร้างระดับกลางนะ อย่าลืมสิว่าพี่เยว่ไม่ได้อยู่บนดาวสีน้ำเงิน แต่อยู่ในโลกบรรพกาล ที่นี่เกิดอะไรขึ้นก็ได้ทั้งนั้น”
“ซี้ด...เหลือเชื่อจริง ๆ...”
ขณะที่ทุกคนกำลังคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา บ้างก็สงสัย บ้างก็ไม่เข้าใจ
ในที่สุดเสือดาวหลิวหมิงก็ทนต่อไปไม่ไหว
เห็นได้ชัดว่ามันนึกไม่ถึงว่าเสิ่นเยว่จะไม่หลงกล แทนที่จะลดความระแวดระวังแล้วเข้าไปใกล้ เธอกลับปีนขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้ มองมันจากระยะไกล