“ฮึ่ย!”
พี่หัวแบนเด้งตัวขึ้นอย่างเดือดดาล แล้วคำรามใส่ทิศทางที่พยัคฆ์คำรามฟ้ารกร้างหายลับไป
เสิ่นเยว่เห็นภาพตรงหน้าแล้วถึงกับอึ้ง
นี่เธอ...
โดนยัดเยียดภาระเข้าให้แล้วหรือไง?
พยัคฆ์คำรามฟ้ารกร้างทิ้งลูกน้อยสองตัวที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่วันไว้ให้เธอ แล้วหันหลังวิ่งหนีไปเลยเนี่ยนะ?
“นี่! เป็นแม่ประสาอะไรเนี่ย! ฉันช่วยรักษาแผลให้เธอแล้ว ยังต้องแถมบริการเลี้ยงลูกให้อีกเหรอ? เป็นแม่แบบนี้สบายเกินไปแล้วมั้ง!”
น่าเสียดายที่พยัคฆ์คำรามฟ้ารกร้างเคลื่อนไหวรวดเร็วผิดปกติ แค่พริบตาเดียวก็หายวับไปแล้ว
เสิ่นเยว่ก้มมองลูกเสือตัวน้อยสองตัวที่ยังดึงชายกางเกงเธออยู่ ก่อนจะย่อตัวลงพูดทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ไม่ออก “เจ้าลูกเสือน้อย แม่ไม่เอาพวกเธอแล้วล่ะ!”
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดหัวเราะกันจนแทบขาดใจ ข้อความบนหน้าจอไหลพรั่งพรูไม่หยุด:
“ฮ่า ๆ ๆ! ไม่ไหวแล้ว! ขำจนจะตายอยู่แล้ว! พี่เยว่โดนยัดเยียดภาระให้ชัด ๆ!”
“แม่เสือคงเพิ่งหายจากแผล เลี้ยงลูกไปด้วยคงไม่สะดวก เลยโยนลูกให้พี่เยว่แล้วจบเลย!”
“ถึงกับมาเล่นละครเรียกค่าเสียหายกับพี่เยว่เลยนะ แต่ฉันชอบ! ลูกเสือน้อยสองตัวเชียวนะ! ตอนแรกยังคิดว่าคงไม่ได้เห็นพวกมันอีกแล้ว ตอนนี้ดีเลย เราได้เห็นทุกวัน!”
“พวกเธอหัวเราะเสียงดังกันขนาดนั้นดีแล้วเหรอ? ไม่เห็นหรือไงว่าพี่หัวแบนกำลังโมโห ดูขนตั้งชันของมันสิ กลัวตัวเองถูกลดความสำคัญแน่ ๆ! ไม่ไหวแล้ว ฉันกลั้นไม่อยู่จริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ...”