ลูกเสือตัวน้อยสีดำอ้าปากสีชมพูระเรื่อ ส่งเสียงครางออดอ้อน เดินมาหยุดตรงหน้าเสิ่นเยว่ แล้วดมกลิ่นอายบนตัวเธอเบา ๆ
ส่วนลูกเสือตัวสีขาวดูเหมือนจะอ่อนแอกว่า หลังจากพยายามตะเกียกตะกายมาถึงตรงหน้าเสิ่นเยว่ได้สำเร็จ มันก็หมดแรงฟุบลงบนหลังเท้าของเธอ ส่งเสียงครางอู้อี้อย่างน่าเอ็นดู
เมื่อเห็นลูกเสือน้อยสองตัวที่น่ารักจนใจแทบละลาย
ความเย็นชาอำมหิตที่เสิ่นเยว่มีหลังจากสังหารฝูงหมาป่าเมื่อครู่ก็พลันมลายหายไปจนหมด
เธอรีบเก็บดาบหนักที่ยังเปื้อนเลือดอยู่ในมือลงเป้หมื่นลักษณ์ เพื่อไม่ให้คมดาบบาดลูกเสือน้อยทั้งสอง
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดยิ่งตื่นเต้นกันทั้งห้อง ข้อความวิ่งรัวจนเต็มหน้าจอ:
“พระเจ้า! ลูกเสือน้อย! ตั้งสองตัวแน่ะ! น่ารักเกินไปแล้ว นุ่มฟูสุด ๆ อ๊า ใจฉันละลายหมดแล้ว!”
“ฮือ ๆ ลูกเสือขาวน่ารักมากเลย ท่าทางตะกุยอยู่บนหลังเท้าพี่เยว่ช่างน่าเอ็นดู ฉันอยากลูบสักทีจัง! พี่เยว่รีบลูบเลย! ลูบให้พวกเราดูด้วย!”
“เดี๋ยวนะ... หรือพยัคฆ์คำรามฟ้ารกร้างถูกฝูงหมาป่ารุมโจมตีเพราะเพิ่งคลอดลูก? โชคดีที่พี่เยว่มาทัน ไม่อย่างนั้นไม่อยากคิดเลยว่าลูกเสือน้อยสองตัวนี้จะเจออะไรบ้าง!”
เดิมทีพยัคฆ์คำรามฟ้ารกร้างยังพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น เพื่อเข้าไปขวางลูกเสือน้อยทั้งสองไม่ให้เข้าใกล้เสิ่นเยว่
แต่เมื่อเห็นดาบหนักในมือเสิ่นเยว่หายวับไปต่อหน้าต่อตา ความกังวลในดวงตาของมันก็คลายลง แปรเปลี่ยนเป็นความโล่งใจอย่างที่มนุษย์มี