หลังเสิ่นเยว่กินข้าวเสร็จ ก็เห็นลูกพยัคฆ์ตัวน้อยสองตัวนอนหมอบอยู่บนหลังเท้าของเธอ จึงหยิบหนังสัตว์มาเช็ดมือ ก่อนจะอุ้มเจ้าตัวเล็กทั้งคู่กลับไปไว้ในรัง
จากนั้นเธอก็นั่งลงบนเก้าอี้หิน หยิบพวงองุ่นออกมา ค่อย ๆ ปอกกินอย่างไม่รีบร้อน
เสียงฟืนในกองไฟดังเป๊าะแป๊ะเป็นระยะ สลับกับเสียงใบไม้ไหวตามแรงลมที่พัดมาจากนอกที่พักพิง
เสิ่นเยว่พลันรู้สึกถึงสิ่งที่เรียกว่า “ความสุข” ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“โฮสต์ องุ่นนี่อร่อยไหม?”
เสี่ยวเหย่บินออกมาจากในหัวของเธอ มองเสิ่นเยว่หยิบองุ่นเม็ดใสแวววาวเข้าปากทีละลูก แล้วกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวก่อนถาม
เสิ่นเยว่เลิกคิ้ว ยื่นองุ่นที่ปอกแล้วในมือไปแกว่งตรงหน้ามัน “แน่นอนว่าอร่อยสิ! องุ่นนี่เป็นองุ่นที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลย!”
เธอไม่ได้พูดเกินจริง ก่อนเกิดภัยพิบัติ ผลไม้อย่างองุ่นหาซื้อกินได้ทุกเมื่อก็จริง
แต่ส่วนใหญ่ปลูกในโรงเรือน ต่อให้เป็นองุ่นที่ปลูกกลางแจ้ง ก็ยังเร่งให้สุกด้วยสารเคมีต่าง ๆ
องุ่นที่เติบโตตามธรรมชาติในป่าแบบนี้ ทั้งลูกใหญ่และหวานฉ่ำ รสชาติองุ่นเต็มปาก ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหากินได้
เสี่ยวเหย่หูลู่ลงอย่างหงอย ๆ “อ้อ! งั้นโฮสต์ก็ค่อย ๆ กินเถอะ!”
ถึงอย่างไรมันก็เป็นแค่ระบบ ต่อให้ผลไม้อร่อยแค่ไหน มันก็ไม่มีทางได้ลิ้มรส
แต่...
มันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเงยหน้าขึ้น กะพริบตาปริบ ๆ มองเสิ่นเยว่ด้วยแววตาคาดหวัง “โฮสต์มีแต้มสังหารตั้งห้าร้อยกว่าแต้มแล้ว ไม่อยากซื้ออะไรสักหน่อยเหรอ?”