เมื่อได้ยินคำพูดของเด็ก ๆ ลี่เฉิงยวนก็ยังรู้สึกแสบในอก
แต่ก็ไม่รู้ว่าเขามีพละกำลังมาจากไหน ก่อนจะตอบกลับไปนิ่ง ๆ ว่า
"เพราะว่าพวกเธอนั่นแหละ ฉันเสียเปรียบมากพอแล้ว"
อยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นพ่อเลี้ยงของเด็กสองคน
บางครั้ง เขาก็นึกอยากจะบีบคอผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่อยู่บนตักนี่จริง ๆ
ผู้หญิงพรรค์นี้จะเก็บไว้ทำไม ทำให้ขัดใจหรือ
แต่น่าเสียดายที่เธอมีผู้ใหญ่ในบ้านคอยปกป้องอยู่ ในเวลาสั้น ๆ นี้ยังทำอะไรเธอไม่ได้จริง ๆ
เด็กน้อยทั้งสองสงสัยใคร่รู้ ก่อนจะถามด้วยเสียงนุ่มน่าทะนุถนอมว่า
"ทำไมถึงเสียเปรียบล่ะคะ? ถ้าคุณมาเป็นพ่อเลี้ยงของพวกเรา คุณก็จะมีเด็กน้อยน่ารักฉลาดแสนรู้ถึงสองคนในทันทีเลยนะคะ"
"เด็กน้อยพูดจาเก่ง ทุกวันก็ทำให้พ่อเลี้ยงมีความสุขได้ พ่อเลี้ยงมีความสุขแล้วก็จะอายุยืนยาว พอหนูกับน้องชายโตขึ้น ก็จะได้ดูแลพ่อเลี้ยงตอบแทนยังไงล่ะคะ"
คราวนี้กลายเป็นเสียงของน้องชาวชาว
เสียงอ่อนหวาน ต่อให้เป็นชายชาตรีเลือดเข้มข้นแค่ไหนได้ยินเข้าก็อดใจอ่อนยวบไม่ได้
ลี่เฉิงยวนไม่ปฏิเสธว่าเขาไม่สามารถพูดอะไรที่แข็งกร้าวออกมาได้เลย
แม้แต่ชั่วพริบตาหนึ่ง ก็ยังเคยคิดว่าหากเด็กสองคนนั้นเป็นลูกของเขาเองก็คงจะดี
แต่แล้วก็รู้ตัวว่ากำลังเพ้อเจ้ออีกแล้ว
ไม่อยากถูกเด็กน้อยสองคนนี้ชักจูงไปมากกว่านี้
ลี่เฉิงยวนจึงเปลี่ยนเรื่อง "นี่ก็ดึกแล้ว พวกเธอสองคนรีบเข้านอนเถอะ"
"ไม่เอานะคะ คุณน้า"
ชาวชาวส่งเสียงออดอ้อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่ม
"คุณแม่ไม่กลับมา พวกหนูนอนไม่หลับค่ะ ชาวชาวกลัว คุณน้าคุยกับชาวชาวไปก่อนได้ไหมคะ?"
ลี่เฉิงยวนแกล้งทำเสียงดุ "ฉันไม่มีเวลา เด็ก ๆ ห้ามนอนดึก รีบเข้านอนเถอะ"