ซูหรานหรานชะงักฝีเท้า
ไม่คิดว่าลี่เฉิงยวนยังอยากให้เธออยู่ ให้พวกเพื่อน ๆ เขาดูถูกเหยียดหยามเธอ
ผู้ชายคนนี้ ทำไมถึงได้เลวร้ายได้ขนาดนี้
รู้ทั้งรู้ว่าเธอดื่มเหล้าไม่เป็น ยังจะบังคับเธออีก
ซูหรานหรานไม่ยอมจำนน ยืนกรานจะไป
ลี่เฉิงยวนเอ่ยเสียงเย็นอีกครั้งว่า
“จะไปก็ได้ แต่เธอจะต้องเสียใจแน่”
ซูหรานหรานรู้ว่าเขากำลังเอาลูกของเธอมาข่มขู่
เมื่อคิดว่าลูกสองคนของเธอกำลังอยู่ในกำมือของลี่เฉิงยวน
เธอจึงจำใจต้องยอมแพ้อีกครั้ง หันกลับไปเผชิญหน้ากับทุกคน ฝืนยิ้มพูดว่า
“ได้ค่ะ ท่านชายทั้งหลาย ฉันจะดื่มเป็นเพื่อนพวกคุณเอง แต่ว่าพวกคุณให้ราคาสูงได้หรือเปล่า”
ทุกคนหัวเราะ
“ดูถูกใครกัน แก้วละหมื่น ดื่มมาเลย”
ว่าแล้วก็หยิบมือถือออกมาวางบนโต๊ะกาแฟ พร้อมให้สแกนจ่ายเงินได้ตลอดเวลา
อีกหลายคนวางมือถือตาม “ฉันให้สองหมื่นต่อแก้ว”
“ฉันนี่สามหมื่น”
“ฉันห้าหมื่น”
บรรดาคุณชายแย่งกันเสนอราคา
ไม่ใช่ว่าพวกเขาใจกว้าง
แม้จะไม่มีใครนับถือซูหรานหรานที่ดึงดันไม่ยอมไปจากตระกูลลี่
แต่ทุกคนก็ไม่ได้ตาบอด ซูหรานหรานมีใบหน้าสวยสดใสน่ารัก
อีกทั้งเธอยังอายุน้อย ผู้หญิงแบบนี้คงยังไม่ถูกผู้ชายแตะต้องกระมัง
ทุกคนจึงอยากเป็นคนแรกที่ได้กินเค้ก
แม้คืนหนึ่งจะหมดเงินเป็นแสนเป็นล้าน ก็เป็นแค่เศษเงินสำหรับพวกเขา
ซูหรานหรานมองถลึงลี่เฉิงยวนอย่างเย็นชา เห็นเขากอดเอวเย่จืออวี๋อีกแล้ว
เธอเก็บงำความขมขื่นในใจ รินเหล้าเต็มแก้วแล้วดื่มรวดเดียวหมด
จากนั้นก็หยิบมือถือออกมา ให้อีกฝ่ายสแกน
“ห้าหมื่น โอนมา”
คุณชายคนนั้นไม่อยากเสียบรรยากาศ จึงต้องโอนเงินให้ก่อน