ลี่เฉิงยวนไม่มีทางรู้ว่าซูหรานหรานจะอ่อนแอถึงเพียงนี้
เห็นเธออาเจียนเป็นเลือดเต็มพื้น เขาก็รู้สึกปวดใจไม่น้อย
ให้เฉินหม่าเข้ามาทำความสะอาดแล้ว ก็นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอด ไม่กล้าไปไหนอีก
ตอนกลางดึก โทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้น
เป็นของซูหรานหราน
ลี่เฉิงยวนหยิบขึ้นมาดู ยังคงเป็นเบอร์เดิมที่โทรเข้ามา ขึ้นชื่อว่าพี่หลี่
นึกถึงว่าเป็นเด็กสองคนนั้นอีกแล้ว
ลี่เฉิงยวนกดรับสาย
ในโทรศัพท์ หมู่มู่ตัวน้อยเอ่ยอ้อนเสียงอ่อน “คุณน้าใจดี มารับหน่อยได้ไหมคะ หน่อยอยากเจอแม่”
ลี่เฉิงยวนมองเวลา ตีสอง
จะตีสองแล้ว ทำไมเจ้าตัวเล็กยังไม่นอนอีก
เขาเอ็ดไปอย่างจริงจัง:
“แม่ของพวกเธอไม่เป็นไร รีบนอนเถอะ”
“หนูไม่เชื่อ แม่หนูไม่เคยกินเหล้า กินเหล้าแล้วแม่จะตายนะ”
ในน้ำเสียงของหมู่มู่แฝงแววร้องไห้แบบเด็ก ๆ
“หนูเป็นห่วงแม่ หนูออกมาแล้ว แต่คุณอยู่ไกลมาก หนูเดินไปไม่ไหว คุณมารับหนูหน่อยนะคะ”
ก่อนหน้านี้ตอนแม่ไม่อยู่ เขามักจะอ้อนขอคุณป้าสีให้หยิบมือถือให้
จากนั้นเขาก็เรียนรู้วิธีระบุตำแหน่งมือถือจากในมือถือ
และยังเรียนรู้ทักษะอีกมากมาย
พอรู้ว่าแม่กินเหล้า เขาก็นอนไม่หลับเลย แอบหยิบมือถือคุณป้าสีออกมาวิ่งหาคนเดียว
ลี่เฉิงยวนตกใจมาก “เธอบอกว่าเธอหนีออกจากคฤหาสน์คนเดียว?”
“ค่ะ หนูแอบหนีออกมาตอนพวกเขาหลับ แต่หนูระวังความปลอดภัยนะคะ คุณน้าใจดี หนูส่งตำแหน่งให้แล้ว รีบมารับหนูหน่อย”