หรานหราน...
ลี่เฉิงยวนพึมพำ
ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ที่จอคอมพิวเตอร์
แทบไม่เชื่อเลยว่า คนที่อุ้มหมู่มู่ไปคือหรานหราน
ภรรยาของเขา ซูหรานหราน
เธอไม่ได้ตาย
เธอไม่เพียงไม่ตาย แต่ยังกลับมารับลูกของเธอไปเอง
ลี่เฉิงยวนพลันรู้สึกทั้งตื่นเต้นและเคอะเขิน ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พยายามตั้งสติและทำใจให้สงบ
นี่ต้องไม่ใช่ภาพลวงตาของเขา
ต้องเป็นเรื่องจริง
เขาว่าแล้ว ซากศพหาไม่พบ หรานหรานก็อาจยังมีชีวิตอยู่
เธอยังมีชีวิตอยู่จริงๆ
ดีเหลือเกิน หรานหรานของเขายังมีชีวิตอยู่
ลี่เฉิงยวนตื่นเต้นจนเกินจะห้ามใจ สะกดกลั้นทุกอารมณ์ในใจให้สงบลง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาลู่เฉิน
พอปลายสายรับสาย เขาก็สั่งด้วยความยินดีว่า
“คุณฟังผมนะ หรานหรานไม่ได้ตาย เธอกลับมาแล้ว แต่เธอไปอีกแล้ว พาซูหมู่มู่ไปด้วย คุณรีบเรียกดูภาพจากกล้องวงจรปิดรอบๆ เลย ผมต้องรู้ที่อยู่เธอตอนนี้ทันที”
ลู่เฉินตกตะลึงมาก
รู้สึกเหลือเชื่อ ซูหรานหรานจะไม่ตายได้อย่างไร
เหตุการณ์เธอตกทะเลก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว
ท่านประธานก็เอาของใช้ส่วนตัวเธอมาแทนอัฐิ จัดงานศพให้เธอไปแล้ว
แต่นี่กลับบอกว่าไม่ตาย แถมยังกลับมา?
เพื่อพิสูจน์ว่าที่ท่านประธานพูดเป็นความจริงหรือไม่
ลู่เฉินไม่กล้าชักช้า วางสายแล้วรีบส่งคนไปสืบทันที
ลี่เฉิงยวนยังคงยืนอยู่ในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด มองภาพเงาร่างของซูหรานหรานบนจอคอมพิวเตอร์ซ้ำไปมา
ปลายนิ้วเรียวยาวของเขา แตะเบาๆ บนร่างเงาของซูหรานหราน หัวใจเต้นระรัวจนเจ็บแปลบ แม้แต่ลมหายใจก็ยังสั้นกระชั้นและยากลำบาก