ชนบท ปราสาท
ซูหรานหรานถูกส่งกลับมาอีกครั้ง
มองดูลูกชายในอ้อมแขนที่ยังไม่ฟื้น เธอกังวลว่าเขาอาจถูกป้อนยาอะไรบางอย่างจากลี่เฉิงยวนกับเย่จืออวี๋จริง ๆ
เธอต้องให้หมอตรวจดูถึงจะสบายใจ
ตอนลงจากรถ ซูหรานหรานบอกพวกบอดี้การ์ดที่อยู่ข้าง ๆ ให้ไปเรียกหมอมา
แต่ไม่มีใครสนใจเธอเลย เอาแต่รุมล้อมเธอเข้าไปในปราสาท
ซูหรานหรานทำได้แค่อุ้มลูกชายเดินเข้าไปในบ้าน
ในห้องโถงปราสาทที่หรูหราฟุ่มเฟือย ใต้โคมไฟระย้าคริสตัลราคาแพง ชายหนุ่มสวมชุดนอนผ้าไหมเนื้อดีนั่งคุกเข่าบนโซฟา เย็นชาและสูงส่ง
ใบหน้าหล่อเหลาดั่งถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งบาง ๆ หว่างคิ้วเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร
ซูหรานหรานยังเห็นได้ชัดเจน
ในมือเขากำเศษแก้วแหลมคมไว้ เศษแก้วนั้นทิ่มแทงเข้าไปในเนื้อ เลือดสดไหลรินราวกับสายน้ำ
ดูแล้วน่าหวาดเสียวและน่าสยดสยองยิ่งนัก
ซูหรานหรานกลัวว่าเขาจะมีอาการผิดปกติ จึงรีบอุ้มลูกเข้าไปใกล้แล้วบอกความจริงว่า
“ฉันจากไปนานเกินไป คิดถึงลูก ๆ ก็เลยไปรับเขามา ซีเหมินเลี่ยเยี่ยน อย่าโกรธเลยนะ นี่ฉันกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ”
เดิมคิดว่ากลับมาที่บ้านสวนซูแล้ว ด้วยการปกป้องของลี่เฉิงยวน เธอคงหนีพ้นปีศาจร้ายตนนี้ได้
ไม่คิดว่าเธอจะไร้เดียงสาเกินไป
ลี่เฉิงยวนเพื่อจะได้อยู่กับเย่จืออวี๋ ถึงขั้นทำให้ลูกของเธอสลบไป
เธอเองก็ไม่อาจฝากความหวังไว้กับผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว
แทนที่จะอยู่ข้างกายลี่เฉิงยวน มองดูเขาหวานกับหญิงอื่น สู้อยู่ข้างกายซีเหมินเลี่ยเยี่ยนยังดีกว่า