ซูหรานหรานถูกบีบคอจนหายใจไม่ออก
ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำขึ้นในพริบตา
เธอยกมือขึ้นแกะนิ้วของซีเหมินเลี่ยเยี่ยน อยากได้อากาศหายใจ
แต่ซีเหมินเลี่ยเยี่ยนกลับถูกกระตุ้น ก้มตัวเข้าใกล้ ใช้ใบหน้าถูไถกับใบหน้าเธอ ตื่นเต้นจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
“เธอบอกว่าเธอมีลูกสองคน ฉันยอมรับแล้ว ฉันไม่ถือสา”
“แต่ตอนนี้เธอกลับมาบอกฉันว่า เธอมีสามี เธอจะมีสามีได้ยังไงกัน สามีของเธอต้องเป็นฉันเท่านั้น”
เขาจ้องซูหรานหราน มือบีบคอเธอ ราวกับเสียสติ ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ ปลอบโยนเบา ๆ ว่า
“หรานเป่า ห้ามมีสามีคนอื่นอีกนะ ได้ไหม เธอมีฉันได้แค่คนเดียว เธอบอกสิ ว่าเธอต้องการแค่ฉัน”
ซูหรานหรานอึดอัดจนพูดไม่ออกเลย
หน้าอกแน่นอัดเหมือนจะขาดใจตายในวินาทีถัดไป
แม้แต่มองผู้ชายตรงหน้า สายตาก็เริ่มพร่าเลือน
พ่อบ้านตกใจมาก ลองเอ่ยเตือนว่า
“คุณชาย คุณชาย ถ้าทำแบบนี้จะบีบคอคุณนายน้อยตายนะ รีบปล่อยมือก่อนเถอะครับ”
ซีเหมินเลี่ยเยี่ยนสะดุ้งตกใจ ผละมือออกทันที ทรุดตัวลงข้างซูหรานหราน จับมือเธอแล้วเอ่ยขอโทษ
“ขอโทษนะหรานเป่า ฉันไม่ได้ตั้งใจ แค่กลัวเหลือเกินว่าเธอจะไม่เอา ฉัน”
“ฉันจะไปฆ่าคนข้างนอกเดี๋ยวนี้ แบบนี้เธอก็จะเป็นของฉันแค่คนเดียว”
เขาพูดพลางลุกขึ้น ใบหน้าพลันดำมืด สั่งพ่อบ้านว่า
“ไปเอาปืนของฉันมา”
“คุณชาย”
พ่อบ้านอยากห้าม ใบหน้าแก่เฒ่าเต็มไปด้วยความกังวล “นั่นท่านประธานสกุลลี่นะครับ เสือข้ามถิ่นอย่าสู้มังกรถิ่นดีกว่า”