ฟังคำพูดของหรานเป่าแล้ว ลี่เฉิงยวนรู้สึกเลื่อนลอย
ทุกประโยคทุกถ้อยคำของเธอล้วนแหลมคมราวกับปลายเข็ม ทิ่มแทงลงบนหัวใจของเขาอย่างโหดร้าย
พ่อของเด็กสองคนนั้นไม่ตาย แล้วตามมาหา?
เป็นเพราะพ่อของเด็กๆ หรานเป่าถึงแสร้งตายเพื่อถอนตัวอย่างนั้นหรือ?
ลี่เฉิงยวนไม่อยากจะเชื่อ ว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ เพื่อที่จะทิ้งเขาไปอยู่กับพ่อของเด็กๆ ถึงกับแสดงละครเป็นตายขึ้นมา
ไม่มีทางเป็นแบบนั้นเด็ดขาด
ลี่เฉิงยวนพยายามรักษาความสงบไว้ กล่าวเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"หรานเป่า อย่าพูดจาเหลวไหลไปหน่อยเลย ฉันไม่โกรธเธอหรอกนะที่ยังไม่ตายแต่ไม่กลับบ้าน ออกมาก่อนดีไหม มีอะไรกลับไปคุยกันที่บ้านได้หรือเปล่า"
ซูหรานหรานหัวเราะเย็น
"กลับบ้านเหรอ? คุณหมายถึงบ้านสวนซูใช่มั้ย? กลับไปที่นั่นเพื่อดูคุณกับเย่จืออวี๋พลอดรักกันบนเตียงของฉันน่ะนะ?"
ผู้ชายคนนี้ เลวร้ายถึงขีดสุด
เพื่อที่จะได้อยู่กับเย่จืออวี๋ เลวร้ายถึงขั้นให้ยานอนหลับกับลูกของเธอ
ต่อให้ในใจเคยรักเขามากแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางกลับไปกับเขาอีก
ระหว่างพวกเขา นอกจากหย่าแล้ว ไม่มีอะไรให้พูดคุยกันอีก
"เธอพูดอะไรน่ะ?"
ลี่เฉิงยวนขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าหล่อเหลาหม่นหมอง
มองดูท่าทางเย็นชาห่างเหินของหรานเป่า ใจพลันร้อนรนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขากลัวว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นความจริง
กลัวว่าเธอเพื่อผู้ชายคนอื่น จะไม่ยอมกลับบ้านกับเขา
เขาเริ่มหงุดหงิดแล้ว
"ฉันกับเย่จืออวี๋ไปพลอดรักกันบนเตียงของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ เธออย่าใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้ได้ไหม"