ซูหรานหรานไม่กล้าไปยุ่งกับลี่เฉิงยวนอีก
เธอก็ออกจากปราสาทไม่ได้ ทำได้เพียงกลับห้องไปอยู่กับลูกชาย
ตอนนี้เจ้าหนูหมู่มู่เพิ่งตื่นขึ้น
ลืมตามองเห็นแม่นั่งอยู่ข้างเตียง
เขาคิดว่าตาฝาดไป จึงถามออกมาอย่างเหม่อลอย
“แม่จ๋า หนูตายไปแล้วด้วยหรือ?”
ก็ต่อเมื่อตายไปแล้ว ถึงได้มาเจอแม่บนสวรรค์นี่
ดีจังเลย หนูได้กลับมาอยู่ข้าง ๆ แม่แล้ว
อยากอยู่กับแม่แบบนี้ตลอดไปเลยจัง
หัวใจซูหรานหรานบีบรัดแน่น โน้มตัวลงกอดเขาไว้ในอ้อมอก
“ขอโทษนะ แม่ทำให้ลูกต้องลำบาก หนูไม่ได้ตาย แม่กลับมาแล้ว”
เจ้าเด็กน้อยหมู่มู่ไร้ซึ่งชีวิตชีวาแบบที่เคยมี เมื่อถูกแม่อุ้มไว้ในอ้อมกอด ก็เอาแต่ซึมเซา ผ่านไปนานก็ยังไม่ตอบสนอง
จริงหรือ?
หนูไม่ได้ตาย แล้วแม่ก็ไม่ได้ตายเหมือนกัน
แม่กลับมาหาหนูแล้วหรือ?
หมู่มู่ถอยออกจากอ้อมกอดแม่ อยากจะพิจารณาดูดี ๆ สัมผัสแม่
เมื่อสัมผัสได้ว่าใบหน้าของแม่นั้นอบอุ่น เหมือนแม่เมื่อก่อน ความอบอุ่นก็พลันหลั่งไหลเข้าสู่หัวใจ น้ำตาไหลทะลัก
เขาก็ยังเป็นเพียงเด็กสามขวบ ควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่ จึงร้องไห้โฮออกมา
“แม่จ๋า แม่จ๋า ทำไมเพิ่งกลับมา พวกเขาบอกว่าแม่ตายไปแล้ว”
“พวกเขาเอาแม่กับพี่ไปฝังไว้ บอกว่าแม่จะไม่กลับมาอีกแล้ว”
“แม่จ๋า หนูคิดถึงแม่กับพี่จังเลย ช่วงนี้หนูทุกข์ใจมาก อยากไปหาแม่เหลือเกิน แต่หนูไม่รู้ว่าแม่กับพี่อยู่ที่ไหน”
“แม่จ๋า พี่ล่ะ? พี่กลับมาด้วยไหม?”
นึกถึงลูกสาว ในใจซูหรานหรานก็ขมขื่นยิ่งนัก
เธอก้มหน้าลงซบศีรษะลูกชาย สะกดอารมณ์เอาไว้แล้วพูดเสียงสะอื้น