กู้เฉินซินกล่าวเสียงเรียบ “คุณอาซู คุณเป็นคนจิตใจดี แต่บางครั้งการยอมตัดใจให้ทันเวลา ก็ต้องใช้ความกล้ามากกว่าการฝืนทนจนถึงที่สุด”
“บางทีหลังเรื่องวันนี้ พวกพ่อค้าที่ร่วมมือกับเราคงพูดกันไม่หยุด แต่ทั้งหมดก็เป็นแค่ภาพลวงตา
สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว ย่อมเกิดขึ้นอีก สิ่งใดทำไปแล้ว ย่อมทำซ้ำอีก
ในเมื่อพวกเขารวมตัวกันลงมือได้ครั้งหนึ่ง ก็ต้องมีครั้งที่สองแน่นอน...”
ซูเหวินหยวนเงียบงัน
เขาก้มมองขวดยาในมือของลูกสาว เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้กำลังเตือนเขาว่า โลกใบนี้เปลี่ยนไปแล้ว อย่างน้อยอนาคตของตระกูลซูก็เปลี่ยนไปแล้ว
วิกฤตล้มละลายที่เคยทำให้เขานอนไม่หลับ กลับเป็นเรื่องน่าขันในสายตาของชายหนุ่มคนนี้
“ได้...”
ในที่สุดเขาก็พยักหน้า พลางกล่าวอย่างโล่งใจ “งั้นก็ปิดกิจการเถอะ กระดูกแก่ ๆ อย่างฉันก็เหนื่อยเต็มทีแล้ว...”
“พ่อ...” ซูหว่านฉิงมองใบหน้าเหนื่อยล้าของบิดา ใจก็พลันปวดแปลบ
“ไม่เป็นไร...”
ซูเหวินหยวนโบกมือ ฝืนยิ้มออกมา “หว่านฉิง พ่อคิดตกแล้ว ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา พ่อเกือบเสียลูกสาวไปเพราะกิจการเล็ก ๆ นั่น ตอนนี้... ตอนนี้มีคุณกู้อยู่ ตระกูลซูของเราก็นับว่าเคราะห์ร้ายกลายเป็นดีแล้ว...”
เขาพูดพลางหันไปมองกู้เฉินซิน “คุณกู้ เรื่องประมูลยาพวกนี้จัดการได้ไม่ยาก เพียงแต่... คงต้องหาบริษัทประมูลที่น่าเชื่อถือและมีศักยภาพ...”
กู้เฉินซินได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องให้เราไปหาเองหรอก เดี๋ยวพวกเขาก็มาหาถึงที่...”
ซูเหวินหยวนได้ยินเช่นนั้นจึงค่อยนึกขึ้นได้