“คงไม่...ใช่ไหม...”
“กฎที่พวกคุณพูดถึง”
กู้เฉินซินหันหลังเดินกลับ “ปกป้องคนอ่อนแอไม่ได้ ลงโทษคนมีอำนาจบารมีไม่ได้ แล้วจะมีกฎนี้ไปเพื่ออะไร?”
“ผม...” เฉินกั๋วหัวอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้าลงอย่างหมดอาลัย
เขารู้ว่ากู้เฉินซินพูดความจริง
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ใช่ว่าเขาจะไม่ได้ยินข่าวลือ ทั้งเรื่องความอวดดีของโจวฮ่าว ทั้งเรื่องที่จ้าวเถี่ยซานใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ให้พวกพ้อง และความโลภของหลี่เจิ้งเต๋อ
แต่เขาเลือกที่จะนิ่งเงียบ เลือกที่จะ “ทำตามขั้นตอน” และเลือกที่จะรอดูไปก่อน
สิ่งที่รอมาได้กลับเป็นโทษประหารที่ไม่เป็นธรรม กับสัตว์ประหลาดที่ตายแล้วฟื้นคืนชีพ
“คุณกู้...” ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นถามด้วยเสียงแหบพร่า “คุณ...ต้องการอะไรครับ?”
กู้เฉินซินได้ยินดังนั้นก็หันกลับมาจ้องเขาทันที ก่อนตอบให้ชัดเจน “ฉันเคยพูดแล้วว่า ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้บงการหรือผู้สมรู้ร่วมคิด ไม่ว่าจะเป็นใคร มีฐานะหรือมีตระกูลอะไร จุดจบมีเพียงความตาย!!!
“พวกมันหนีไม่พ้น ต่อให้มุดลงไปใต้ดิน ฉันก็จะลากตัวออกมาให้ได้”
เฉินกั๋วหัวมองดวงตาเย็นชาของกู้เฉินซิน พลันรู้สึกถึงความไร้เรี่ยวแรงที่ถาโถมเข้ามา เขารู้ดี
เขารู้ว่าทุกคำที่ชายตรงหน้าพูดไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นเพียงการบอกข้อเท็จจริง
“คุณกู้...”
เขาเอ่ยอย่างยากลำบาก “ถ้าอย่างนั้น...จ้าวเถี่ยซาน...โจวฮ่าว...พวกเขา...”
“พวกมันหนีไม่พ้น!” กู้เฉินซินตัดบท แล้วหันไปมองไกล ๆ
“แต่ก่อนถึงตอนนั้น มีบางอย่างที่นายต้องทำก่อน”
“เรื่องอะไรครับ?”