เขาหันหลังจากไป ประตูเหล็กด้านหลังปิดกระแทกลงอย่างแรง
ภาพในกระจกย้อนแสงเปลี่ยนไปอีกครั้ง
เป็นภาพผู้พิพากษาหลี่เจิ้งเต๋อกำลังนับเงินสดอยู่ที่บ้าน โดยมีพ่อบ้านตระกูลโจวยืนอยู่ข้าง ๆ
「ใต้เท้าผู้พิพากษา เรื่องนี้ต้องรบกวนท่านแล้ว คนแบบนี้ต้องถูกตัดสินประหารชีวิตโดยเร็วที่สุด ถึงจะให้คำอธิบายแก่สังคมได้...」
หลี่เจิ้งเต๋อยิ้มตอบ 「สมควรแล้ว อาชญากรที่มีพฤติการณ์เลวร้ายเช่นนี้ หากไม่ตัดสินประหารชีวิตก็คงไม่อาจระงับความโกรธแค้นของประชาชนได้...」
ภาพในกระจกย้อนแสงค่อย ๆ เลือนหายไปตรงนั้น
กู้เฉินซินมองภาพที่ย้อนกลับไป สีหน้าเรียบเฉย ทว่ามีเพียงคนที่เคยรู้จักเขาเท่านั้นที่เข้าใจว่า นี่คือสัญญาณก่อนพายุคลั่งจะถาโถม
ทว่าบริเวณลานประหารในเวลานี้กลับเงียบงันราวป่าช้า
ทุกคนต่างมองกระจกที่ลอยค้างกลางอากาศอย่างเงียบงัน ภาพสุดท้ายยังหยุดอยู่ตรงนั้น
ผู้พิพากษาหลี่เจิ้งเต๋อยิ้มพลางนับเงิน พร้อมเอ่ยถ้อยคำที่ขัดต่อจริยธรรมของตนเอง
และกู้เฉินซินที่อยู่ในภาพนั้น
แต่กู้เฉินซินในภาพคือเมื่อหนึ่งเดือนก่อน
「นี่...นี่คือความจริง...」หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งถือโทรศัพท์ มือสั่นจนริมฝีปากกระตุก เธอเป็นหนึ่งในคนที่ด่าทอเขาอย่างรุนแรงที่สุดในห้องถ่ายทอดสดเมื่อครู่ 「พวกเรา...ใส่ร้ายเขา...」
「สำนักรักษาความสงบ...จ้าวเถี่ยซาน...」นักข่าวหนุ่มกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ 「พวกเขาทำแบบนี้ได้ยังไง...ทำแบบนี้ได้ยังไง...」
「โจวฮ่าว...」ผู้คนอีกมากกัดฟันเอ่ยชื่อนี้ ดวงตาลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ
หลี่เจิ้งเต๋อนั่งทรุดอยู่กับพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย เขารู้ดีว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว