ภายในค่ายตระกูลหม่าทางฝั่งตะวันออก ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังหม่าเจิ้นซานกำลังจ้องผลชาดทั้งสามลูก แววตาเต็มไปด้วยความละโมบ
เขาชื่อหม่าปียว เป็นหลานชายห่าง ๆ ของหม่าเจิ้นซาน ปีนี้อายุ 25 กำลังอยู่ในวัยเลือดร้อน
เขาฝึกวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก นับเป็นยอดฝีมือในหมู่คนรุ่นเดียวกัน จึงได้รับความสำคัญจากหม่าเจิ้นซานไม่น้อย นั่นทำให้เขาค่อนข้างหยิ่งยโส
เมื่อเห็นผลชาดทั้งสามลูกแดงขึ้นเรื่อย ๆ และกลิ่นหอมประหลาดเข้มข้นขึ้น ความกระวนกระวายในใจก็ยิ่งทวีขึ้น
“นายท่าน ผลชาดแดงจนแทบจะหยดเป็นเลือดแล้ว ผมว่าคงใกล้สุกเต็มที ให้ผมลอบเข้าไปก่อนดีไหม พอมันสุกก็เด็ดแล้วเผ่นเลย?” เขากระซิบถามหม่าเจิ้นซาน
“เหลวไหล!” หม่าเจิ้นซานตำหนิเสียงต่ำ “นายไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายข้างล่างนั่นหรือ? มังกรกิเลนเพลิงไม่ใช่สัตว์ที่จะรับมือได้ง่าย ๆ เข้าไปใกล้โดยพลการ อยากตายหรือไง?”
หม่าปียวถูกดุจนไม่กล้าพูดอะไรต่อ ทว่าในใจกลับไม่เห็นด้วย
เขาคิดว่าประมุขระมัดระวังเกินไป แม้มังกรกิเลนเพลิงจะเล่าลือกันว่าร้ายกาจนัก แต่ใครจะรู้ว่ามีอยู่จริงหรือไม่? ต่อให้มีจริง หลายปีมานี้ก็ไม่เคยเห็นมันโผล่ออกมา บางทีมันอาจตายไปนานแล้วก็ได้
ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองคิดถูก
ผ่านไปอีกราวหนึ่งชั่วโมง แสงสีแดงบนผิวผลชาดทั้งสามลูกเข้มข้นจนแทบจะหยดเป็นน้ำ กลิ่นหอมประหลาดที่อบอวลในอากาศยิ่งทำให้ผู้คนกระสับกระส่าย