ภายในห้องรับรองวีไอพีของโรงประมูล
ซูหว่านฉิงสวมชุดราตรีสีม่วงอ่อน ผมยาวรวบไว้ครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งปล่อยสยายลงมาตามธรรมชาติ เธอดูสง่างามเรียบร้อย แต่ก็ยังเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาของวัยสาว
เธอนั่งอยู่บนโซฟา มือประคองแก้วน้ำผลไม้ ทว่าดูเหมือนใจลอยอยู่ไม่น้อย
“ตื่นเต้นเหรอ?” กู้เฉินซินถามพลางนั่งลงข้างเธอ
วันนี้กู้เฉินซินเปลี่ยนการแต่งกาย ไม่ได้สวมชุดคลุมแขนกว้างสีขาวนวลอีกแล้ว แต่เปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวทรงหลวม ผมยาวที่เคยปล่อยสยายถูกแทนที่ด้วยทรงหวีแสกสามเจ็ดแบบหนุ่มฮ่องกงยุคเก่า รอยเปลวเพลิงบนหน้าผากก็เลือนหายไป ทำให้ทั้งตัวดูสดใสสะอาดตา
เธอหันกลับมามองกู้เฉินซินแล้วพยักหน้า “นิดหน่อย อย่างไรนี่ก็เป็นงานใหญ่ขนาดนี้ ครั้งแรกที่ฉันเจอเลย”
กู้เฉินซินยิ้ม “เธอต้องชินไว้ คนที่ควรตื่นเต้นคือพวกเขา ไม่ใช่เธอ”
ซูหว่านฉิงได้ยินแล้วอดค้อนเขาไม่ได้ “คิดว่าทุกคนจะเหมือนนายหรือไง ตบทีเดียวตึกทั้งหลังราบเป็นหน้ากลอง ยังไม่กะพริบตาสักแอะ”
กู้เฉินซินยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร
ตอนนั้นเอง ประตูห้องรับรองก็มีเสียงเคาะ
“คุณกู้ คุณหนูซู งานประมูลกำลังจะเริ่มแล้วครับ” เสียงของหวังจิ่งสิงดังมาจากด้านนอก “ท่านประธานเสิ่นให้ผมมาเชิญทั้งสองท่านเข้างานครับ”
ซูหว่านฉิงสูดหายใจลึกแล้วลุกขึ้น เธอจัดชายกระโปรงเล็กน้อย ก่อนหันไปถามกู้เฉินซิน “ไปกันไหม?”
กู้เฉินซินพยักหน้าแล้วลุกตาม