ผู้อาวุโสเจิ้งส่ายหน้าแล้วฝืนยิ้ม “ยอดฝีมือที่แท้จริง เมื่อบรรลุถึงขอบเขตหนึ่งแล้ว กลับคืนสู่ความเรียบง่าย ซ่อนปราณทั้งหมดไว้ภายในร่าง”
“อีกอย่าง ผมมองเขาไม่ออก”
น้ำเสียงของผู้อาวุโสเจิ้งแหบพร่าเล็กน้อย “ผมฝึกวิชากำลังภายในมาห้าสิบกว่าปี มั่นใจว่าสายตาไม่เลว ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธ์ ผมก็ยังสัมผัสได้อย่างละเอียดว่าปราณของอีกฝ่ายแข็งแกร่งเพียงใด แต่ชายหนุ่มคนนี้...”
“ผมสัมผัสอะไรไม่ได้เลย เขาทำได้ถึงขั้นนี้ ก็แสดงว่าขอบเขตการบำเพ็ญของเขา...สูงกว่าผมมาก”
เขาเงียบไปสองสามวินาที ก่อนเสริมว่า “ไม่สิ ต้องบอกว่าสูงเกินกว่าความเข้าใจของคนบนโลกนี้ไปไกล”
เมื่อเย่เทียนเช่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในที่สุด
เย่เทียนเช่อรู้จักผู้อาวุโสเจิ้งดี อีกฝ่ายไม่เคยก้มหัวให้ใครง่าย ๆ แต่ตอนนี้กลับพูดเช่นนี้ออกมา...
เขาหันกลับไปมองกู้เฉินซินที่อยู่ด้านล่างอีกครั้ง แววตาฉายความหวาดระแวงขึ้นหลายส่วน
“ท่านพ่อพูดถูก...” เขาพึมพำเสียงต่ำ “คนแบบนี้ไม่ควรไปหาเรื่องจริง ๆ”
ผู้อาวุโสเจิ้งมองใบหน้าของกู้เฉินซิน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา
ชั่วพริบตา ใบหน้าที่คุ้นเคยพลันผุดขึ้นในหัว เขาหันขวับไปมองเย่เทียนเช่ออีกครั้ง
เขาพบเรื่องหนึ่งที่ทำให้ขนลุกซู่
หน้าตาของกู้เฉินซินคล้ายเย่ชิงเทียนตอนหนุ่ม ๆ อยู่ห้าหกส่วน โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น แทบจะเหมือนกันทุกประการ
ที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือ ระหว่างคิ้วและดวงตาของกู้เฉินซินยังมีส่วนคล้ายเย่เทียนเช่ออยู่หลายส่วนด้วย
ทันทีที่เห็นเช่นนี้ ผู้อาวุโสเจิ้งแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง